Het resultaat zal er zijn

Ik kom een column tegen van Sinan Can waar hij het over geduld heeft. Tijdens het reizen door het Midden-Oosten heeft hij vooral geleerd geduld te betrachten. ‘Geduld,’schrijft hij ‘is niet opgeven en niet forceren.(…)In het begin voelde dat wachten wat ze zoveel moesten doen als een verlies. Alsof we stilstonden. Maar langzaam begon ik te begrijpen dat wachten ook een beweging kon zijn. Een opening. Een oefening in vertrouwen. Geduld is niet niets doen. Het is het leven de ruimte geven om zich te ontvouwen zoals het wil.’

Een bekende soefistische uitdrukking is ‘Su gibi ol‘, dat betekent ‘Wees als water’.

Daar raakt de schrijver me omdat ik gisteren van de oude vrouw dezelfde wijsheid had gehoord, zonder dat ze het water noemde. Het leven moet stromen. Water stroomt ook ‘Water zoekt geen strijd maar vindt zijn weg. Het past zich aan aan de bedding zonder zichzelf te verliezen(…) Water is zachtaardig en onstuitbaar. Wat Sinan het meest raakt is de gedachte: ‘Water heeft nooit haast maar komt altijd aan. Het weet wat het zoekt, maar dwingt niets af.’

Hij heeft het opgevat als een levensles. Het heeft zijn ongeduld, dat hij bezat, doen verminderen en hij heeft er belangrijke levenslessen uit getrokken. Als ik denk aan dat water, dan denk je aan een meanderende rivier door een vriendelijk landschap en niet aan het woest kolkende alles meesleurende stromen zoals de wateroverlast van de laatste tijd met zich meebrengt. Vooralsnog ben ik er niet over uitgedacht. Maar als we dat vriendelijke meanderen als leidraad voor het leven nemen, dan is het inderdaad zo dat ‘Als je als water beweegt, je misschien langzamer gaat, maar altijd dieper komt’.

Op school kenden we allemaal de uitdrukking: ‘Het kwartje is gevallen.’ Kinderen hadden dan ineens door hoe of iets in zijn werk ging. Vanaf zo’n punt konden ze letters leren, schrijven, lezen. Ze waren er aan toe in hun eigen tempo en naar eigen ontwikkeling. Methodes willen dat alle kinderen van de groep op hetzelfde moment hetzelfde resultaat behalen en dat forceert de boel. Voor sommige kinderen zijn het de grote struikelblokken, omdat het op de tenen lopen veel frustratie met zich meebrengt. Als het een eigen weg mag volgen, zal het zoveel meer opleveren. Als die schellen van de ogen zouden vallen en we de sluizen openzetten, hoeveel rivieren zullen dan al meanderend in eigen tijd en eigen uur hun doel bereiken.

Lief gaat gestaag door. Gisteren is er een doorgang gemaakt tussen de Hof en het achterland. Vanmorgen hebben we bedacht dat het ‘De Voedselhof’ zal gaan heten. Met de twee tamme kastanjes naast de toegangspoort, twee olijven, vier bessen en frambozenstruiken, drie walnotenbomen, de vlieren en de twee catalpa’s als drachtboom voor de bijen en als waardboom voor de vlinders is Lief al hard op weg. Ook hier is het een kwestie van laten stromen. De volgende stap dient zich vanzelf aan. Er kunnen nog heel wat nakomelingen van het bos zelf komen. Daar staan nog een moerbei, meerdere wilde krieken en morellen. Alles bij elkaar doet het me denken aan de Geheime tuin met de poort als toegang. Ik ben benieuwd of we het allemaal nog mogen meemaken.

Vroeger zou men zeggen: Gods water over Gods akker laten vloeien. Laat het maar stromen, die goede ideeën. Het resultaat zal er zijn.