Nu eerst in de benen

Af en toe glippen gedachten weg naar onbekende oorden. Ik probeer ze vast te houden en als dat niet lukt te volgen, maar altijd weten ze wel een verdwijnpunt te vinden, terwijl ik wat doelloos voor me uit blijf staren.

Er zijn wat acties, die ik moet ondernemen, maar eerst tracht ik de achtervolging in te zetten naar wat ik net, pas geleden, nog voor ogen had om de blog mee te openen.

Er moet een hotel voor de terugreis geboekt worden, er moet weer een vignet geboekt worden, en nee, er valt niets te moeten, maar dit zijn gewoon de kale feiten. Als ik het niet bijtijds doe, ben ik een dief van mijn eigen portemonnee. Zonder het vignet staat Oostenrijk op scherp. Ik weet eigenlijk niet of Slowakije ook om vignetten bedelt. Want dan moet dat ook nog. Dat bedoel ik. Ze behoren allen toe aan het Heilige moeten. Zonder dat geen reis. Zonder dat geen slaapplaats en 14 uur is nog altijd teveel om in een keer te doen, al zou ik het willen, om weer snel bij Lief te kunnen zijn.

Over krap twee weken ga ik weer. Alle kleding die ik meegenomen heb, kan net zo weer mee terug. Hier draag je om het even wat. In de Hof mijn schilderplunje, lees oud spul, voor de boodschappen, broek hemdje, blouse en afhankelijk van het weer, kloffen of gympjes. Alhoewel, ik heb gisteren de onderdanen weer voorzien van zomerse poezelige voetjes. Met wat vijlen en wat schuren kom je een heel eind. Dus mogen de slippers ook weer mee.

Er is maar weinig nodig. De leren-is-leuk-koffer voor eventuele boeken, de aquarel-doosjes, de tekendagboeken, de viltstiften dit keer. Maar ook niet teveel. Het schilderij mag hier blijven. Op de een of andere manier zal ik toch wel de ouderdom erin moet verwerken. Ze is nu eerder een jeugdige, stralende moeder van het kleine kindje op haar arm en niet een mooie gracieuze oma, met fijn craquelé.

Vanmorgen waren we zo vroeg wakker. Rond kwart voor vijf en klaar wakker. De temperatuur kan er debet aan zijn. Lief hanteert hier vanzelfsprekend al een tropenrooster als deze zomerse dagen, nu nog rond de 30 graden, doorzetten. De vroege ochtend voor het achterland, waar de zon opkomt en steeds hoger aan de hemel staat. In de middag moet je er eigenlijk niet meer zijn. De boompjes zijn te dun, bieden geen schaduw. Dat laten de foto’s goed zien van het prille begin van het beoogde voedselbos.

Op het terras zoemen de twee ventilatoren en wuiven nog een beetje koelte toe. De Fijnstralen groeien zelfs de klaprozen en de korenbloemen boven het hoofd. De allerlangsten heb ik al afgeknipt en er een mooie bos van gemaakt. Feestelijk op het gegipste tafeltje. Er zijn er nog een paar te hoog, maar daar moet ik eerst maar weer een vaas voor aanschaffen. Op de een of andere manier zijn alle vazen in gebruik. Deze fijnstralen, die in Nederland al snel weggezet worden als onkruid, worden hier vaak als huisbloemen gebruikt. Gifvrij en vriendelijk.

De pioenrozen zijn ook een optie. Die bloeien nu volop. De bijen en hommels doen er hun voordeel mee. Maar de kolibrievlinder, die er vorig jaar om de haverklap was, heb ik nog niet gezien. Misschien omdat het heel lang te koud is geweest. Misschien een dezer dagen dan.

Alle gedachten veeg ik op een hoop en gooi het in mijn denkbeeldige pet. Dat zoeken we later wel uit. Nu eerst in de benen.