Iets waar gaarne gehoor aan gegeven wordt

WordPress vraagt: Beschrijf iets simpels waar je gelukkig van wordt. Terwijl ik aan het lezen was op bed kwam Lief opgetogen binnen om te vertellen dat aan de rand van het ruige achterland de guldenroede bloeit. Er zijn diverse soorten, maar de ‘echte guldenroede, de solidago virgaurea’ bloeit al in mei. Door de lange grassen zie je niet welke schoonheden zich verborgen houden op dat ruige veld. Hij had ook al de purperkleurige salie gespot. Van zoiets simpels, en niet in de laatste plaats om de volharding die de planten opbrengen om toch tussen gras en brandnetel hun weg te vinden, worden wij gelukkig. Een kinderhand is gauw gevuld.

Eindelijk is er een periode van warmte aangebroken. Heerlijk . Vogels zijn ineens een stuk darteler, de bloemen veren op. En in onze hoofden schijnt ook de zon. Zo werkt dat. Het vraagt om actie. Dus naar het atelier en verder aan het doek. Het raam staat open, maar de buurman is aan het hout zagen. Hele boomstammen worden in stukken gezaagd. Geen aangenaam geluid en een paar decibellen harder dan de bosmaaier. Dus mocht spotify aantreden. Lekker hard meezingen en opeens klonken er de zoetgevooisde klanken van de nachtegaal die in de boom voor de datsja door het open raam zong. Uit eerbied paste ik mijn keeltje aan. Als iets wonderschoon klinkt kan er geen gekras tegenover staan.

Net ook een staaltje van geluk. De wielewaal kwam zichtbaar de fluweelboom ingevlogen en van daaruit vloog hij naar de wilg om tenslotte in de grote es te verdwijnen. Wel liet hij zijn mooie keelklanken horen, hoboklanken dus, ik wou dat ik het jullie kon laten horen.

De bessenstruiken en de frambozen staan al in de grond en nu verzint Lief een manier om makkelijker water te geven. Er is een plastic wijnton. Als daar een kraantje ingemaakt kan worden dan zou het een alternatief kunnen zijn. Een regenton is een optie en natuurlijk eventueel de aanleg van een grondwaterboor, of zo’n leuke ouderwetse zwengelpomp. Op de volkstuin hebben we iets dergelijks. Ik zal eens precies navragen hoe het daar mee zit.

Naast ‘Krekel’ van Annet Schaap ben ik ook in ‘Morisaki’s Boekwinkel’ van Satoshi Yagisawa begonnen. Corriera della Sera schrijft erover: Het is een fijngevoelig verhaal dat lijkt te zijn gemaakt van rijstpapier’. Bij dat laatste gaan onmiddellijk de grijze hersencellen aan. Japans rijstpapier, Washi genoemd, is licht, sterk, duurzaam, flexibel en doorschijnend. Bovendien is het een uitstekend middel om er grafisch mee aan de slag te gaan. Inktafdrukken op rijstpapier krijgen er een extra dimensie door.

Beschreven wordt het leven in een boekwinkeltjeswijk in Tokio, waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan en de authentieke boekwinkel van Morisaki, dat de centrale plek vormt, is opgetrokken uit boeken, lijkt wel, omdat er geen stukje muur meer vrij is. Het geeft een nichtje inzicht in hoe belangrijk lezen kan zijn in een mensenleven. Inderdaad, subtiel geschreven, kabbelend, als een verkoelende beek tussen het groen. Met mooie en wijze uitspraken, zoals bijvoorbeeld de overpeinzing dat elke boekenliefhebber op een bepaald moment in het leven wel op een onvergetelijke manier tegen een boek is aangelopen’. Iets wat ik alleen maar kan beamen. Als je eenmaal gepakt bent door het woord laat het je niet meer los.

Eenmaal in dit boek begonnen, vraagt het dringend om uitgelezen te worden. Iets waar gaarne gehoor aan gegeven wordt.