Je weet nooit hoe een koe een haas vangt

Met Greet Hofmans lig ik op schema. Nee, niet op een lijn. Verre van zelfs. Ik zit op het terras. Lief maait met de bosmaaier en heeft er zichtbaar lol in, omdat het apparaat zo zachtzinnig te werk gaat, zeker als je het met moed, beleid en trouw hanteert. Hoog boven ons cirkelen drie ooievaars om elkaar heen en even daarvoor kwam er een laag over vliegen met een grote prooi in zijn snavel. Het leek op een mol of rat. Moest even nakijken wat het voedingspatroon precies was. En ja, daar stond het. Kleine zoogdieren. Een hele kluif zal dat worden voor de jonkies.

Het is vandaag eindelijk weer droog maar toch bewolkt. Het wachten is nog steeds op de zonovergoten dagen, die hier normaal gesproken het weerbeeld vormen. Onze logé’s hebben enorm geboft met die, tot nu toe, ene zonnige week in mei.

Over gasten gesproken, gisteren kwam egel even op bezoek. Hij zat onder de hazelaar en peuzelde wat, snuffelde hier en daar, en waggelde gemoedelijk verder zonder zich van mijn behoedzame benadering wat aan te trekken. Het stemt me zo vreugdevol, dit kleine leven dat steeds meer zo hoorde bij die onbezorgde tijd van vroeger. Een vredige wereld met als enige kopzorg de natuur zelf. In wezen is het natuurlijk minder sereen dan het aureool wat wij om het plaatje heen spannen, maar het brengt nog altijd voldoening. Het is het ongekunstelde dat het uitstraalt. Zo hoort het leven te zijn.

Doordat ik op mijn geheugen kook en niet op smaak had ik automatisch een aantal groenten die ik vroeger nooit klaarmaakte eigenlijk volledig links laten liggen in de supermarkt. Hier zijn juist die groenten erg in zwang, dus liggen ze voor een habbekrats in de winkel. Ik heb het over venkel, koolrabi en pastinaak. Zelfs koolraap kwam ik hier in de winkel tegen. Die had ik al heel lang uit mijn geheugen verbannen.

In combinatie met de mogelijkheden van nu, grillen, wokken, bakken en stoven, zijn het kleine zaligheden op beamen van lief maar voor mij is de structuur ook bijzonder aangenaam. Op het ogenblik liggen ze alledrie in de groentenla om er verder mee te kunnen experimenteren. Venkel/knoflooksoep is al een grote topper. En gebakken venkel is niet te versmaden.

Het brengt me terug in de tijd, naar school en het project: ‘Groen moet je doen’. We hielden in de groep een smaaktest met de vraag: Welke vergeten groente vind jij het lekkerst. Eerst bekeken we ze allemaal, voelden vorm en structuur, roken, sneden ze door en kookten ze allemaal kort om de smaak te behouden. Die was er toen gelukkig nog wel bij mij. Het waren er 12 dacht ik. Daarna proefde iedereen een klein stukje aandachtig en tekende op een papiertje hoe lekker ze het vonden op een schaal van 1 tot 5. Als ik het me goed herinner had de schorseneer gewonnen terwijl we heel erg om zijn uiterlijk moesten giebelen.

In een glaasje hebben we de pootjes van de venkel gezet, in de hoop dat we zo wortels eraan kunnen kweken. Je weet nooit hoe een koe een haas vangt.