Geheel voor eigen rekening

Terwijl alles om me heen druk aan het overleven is, de houtbij vliegt zijn rondjes rond de grote balken van het terras, vogels scheren over de Hof om hun nest in boom of haag op te zoeken al dan niet met wat voedsel voor eventuele kleintjes, af en toe laat de wielewaal zijn hoboklank horen en met de zware bromtonen die opklinken uit de bloementuin, luister ik ook naar de podcast van Gijs Groentenman met Karina Schaapman, schrijfster en oud-politicus Karina Schaapman. Aanvankelijk begint ze te vertellen over de rouwperiode die ze doormaakte nadat haar man, de kunstenaar Eli Content, was overleden. Ze voelt het als fantoompijn, wat goed voor te stellen is.

Dat verdriet en dat lijden en sterven is geheel bewust meegemaakt. Beiden waren zich zeer bewust dat dat moment zou gaan komen. Een hele andere ervaring had ze opgedaan toen haar moeder ziek werd, langdurig, en overleed en zij twaalf jaar oud was. Moeder zes maanden in het ziekenhuis en Karina moederziel alleen thuis. Nauwelijks geld, niemand die voor haar zorgde. Schrijnend alleen en verwaarloosd eigenlijk. Moederziel alleen, letterlijk en figuurllijk. Geen eten, vuilniszakken uitpluizen in huis, die daar ook bleven liggen, bedplassen en het laten drogen zodat je het later weer aan kon trekken en bij al die verhalen trekt er kippenvel langs de ruggengraat omhoog. Mijn God.

Er moet bij vermeld dat moeder uit Indonesie kwam, een knappe gescheiden vrouw was, in de jaren zestig was dat nog een schande, en dat ze voor stinkerds werden uitgemaakt omdat ze trassi en knoflook aten. Kinderen van school mochten van hun ouders al nooit met haar spelen en de moeder hoorde iedere dag wel een keer dat ze een pindachinees was en terug moest naar haar eigen land. Deerniswekkend.

Een deel van haar jeugd was, in mijn beleving, zo fantasierijk als het boek ‘Lampje’ van Annet Schaap. Er kwam een circus op de hoek van de straat en de circusdirecteur werd verliefd op haar mooie moeder en daarna trokken ze een tijd met het gezelschap mee. Weg discriminatie en weg vooroordelen.

Ik borduur door op mijn fantasie. Zou Karina daarom haar kinderboeken van het muizenhuis hebben geschreven? Een warm en sfeervol huis van de muizen Sam en Julia, die daar een liefdevol leven leiden. Ik moet nog verder luisteren en het komt vast aan bod.

Maar eerst gaan we ons klaarmaken om naar de Moderne Hongaarse Gallery te gaan, een museum waar we al eens eerder waren en dat prachtig gelegen is, hoog boven Pécs, met en prachtig uitzicht over de stad. Nog meer inspiratie om op te doen. De podcast van Groenteman is een aanrader, zeker om de grenzen eens te verleggen en met andere situaties en mensen kennis te maken. Iets waar je in deze kalme Hof van pais en vree met z’n tweeën wel behoefte aan kan hebben, nu het nieuws bedroevend is en de mooie dingen, zoals een mars met meer dan 100.000 mooie mensen wordt doodgezwegen.

Het nieuwe boek van Annet ‘Krekel’ ligt nog steeds op het nachtkastje, maar ik moet me eerst door de biografie van Greet Hofmans heen worstelen, waarbij ik eruit heb gekristalliseerd dat ‘Een Vertroebeld Oog’, zoals de titel luidt, naar mijn opinie tweeërlei kan worden uitgelegd maar dat is geheel voor eigen rekening.