Meesters in het brainstormen en verzinnen

Lieve vrienden zijn aan het fietsen door de streek Puglia in la bella Italia en vandaag schreven ze over een gerecht dat bereidt was op een manier die ik nooit zelf had kunnen bedenken. Spaghetti all Assassina. Het is een knapperige, bijna verbrande, spaghetti in pittige tomatensaus. Je bereidt de spaghetti dan als risotto. Al bakkend met toevoeging van een tomaten/basilicum saus. Het klinkt zalig en dat wordt door hen onderstreept. Die komt op het lijstje. Mogelijk voor vandaag. Wordt in ieder geval vervolgd. Een gerecht met een dergelijke naam is vast moorddadig lekker.

Nog steeds zijn de beurse billetjes niet helemaal hersteld. Toch voor een eerste keer teveel kilometers gemaakt, geloof ik. Hoe doen de vriendenlief dat, die toch echt elke dag wel zo’n 40 kilometer rijden. Het is heerlijk om de tocht te kunnen volgen via Polarsteps. Dan ben je er zelf altijd een beetje bij. Wat opvalt is dat ze elke kerk binnengaan en dat zijn er nogal wat daar in die streken. Hier is ook in ieder dorp een kerk, maar daar gaan we eigenlijk nooit in. Misschien omdat ze de tand des tijds niet meer helemaal glorieus doorstaan hebben. Het zijn eerder noodzakelijkheden. Al luidt hier nog altijd de kerkklok op de hele uren met verve en soms ook op de halve. Bij mijn fietstocht van van de week kwam ik langs een begraafplaats. Die zijn doorgaans niet achter of naast de kerk, maar ergens net buiten het dorp. Veel auto’s ervoor en op het kerkhof zelf een groepje mensen, geheel in het zwart. Op de terugweg had de hele groep zich verplaatst naar een woning in dezelfde straat en stond iedereen op het erf druk te praten.

Het is moederdag en dan voelt het hier net iets te ver weg. Het grut appt natuurlijk en ik weet dat ze me missen, maar ze zijn bijna allemaal ook moeder of hebben een moeder naast zich, dus is het de beurt aan hen om in het zonnetje gezet te worden. Ik blijf wel in gedachten daar. Het wordt nog druk want in diezelfde gedachte ben ik ook vanmiddag al op de barbecue door zuslief georganiseerd voor ons vijf kleintjes, de jongsten van het stel van elf. Helaas pindakaas, maar ze denken ook aan mij. Haha.

Dan zijn er ook de herinneringen aan mijn moeder, haar dagboeken, haar verhalen en alles wat ze betekende voor ons, wel pas toen ik ouder was, want toen had ze eindelijk tijd om haar leeshonger te stillen, aan praatgroepen deel te nemen en interessante programma’s te zien. We gingen regelmatig aan de wandel en nog heb ik niet genoeg aan haar gevraagd, maar ja, zo oud als nu was ik toen natuurlijk niet en dan zijn er weer nieuwe kwesties die boven komen drijven. Zou ik in het voren kunnen schrijven, voor als mijn schatten later zo oud zijn als wij? Mooie filosofische gedachte voor een zondag en moederdag.

Vriendinlief vroeg of ik een kinderboek kende met een klein mannetje in een jaszak van een jongetje. Dat kan toch echt alleen maar Wiplala zijn, de gouden klassieker van Annie M.G. Schmidt. Een heerlijk boek en er zijn twee delen van. Ik vroeg aan haar waarvoor ze dat wilde weten, maar het blijkt dat het nodig is voor een project op school. Onmiddellijk slaan de grijze celletjes aan en er komen allerlei ideeen opborrelen. Heerlijk. Er gaat niets boven projecten verzinnen. Misschien zouden we in thema’s kunnen gaan leven. Dat zou nog eens wat opleveren aan creativiteit. We waren in ons team altijd meesters in het brainstormen en verzinnen.