We gaan het zien en beleven

In de vroege ochtend kwam zoonlief met twee van de drie rakkertjes langs. Zijn tweelingbroer wilde in de middag komen omdat kleindochter, die op school zat, er ook bij wilde zijn. Helaas pindakaas lieve zoon, dan zit ik bij de kapper. Misschien erna dan zelf even langs wippen, afhankelijk van de moeheidsgraad.

Zus en broer vermaakten zich wonderwel met elkaar, met de autootjes, met rondjes rond de zuil en peuzelden tussendoor een rijstwafel en een soepstengel naar binnen, dat weggespoeld werd met wat siroop.

Aandoenlijk hoe lief broer kan zijn voor zijn zusje, maar even zo vrolijk kan hij haar ook plagen, echte apenliefde dus tussen die twee. Ze zijn aan elkaar gewaagd want de benjamin laat de kaas niet van haar brood eten.

Thee en bij-babbelen, voet bekijken en constateren dat die aan de beterende hand is en zijn relaas over een bezoek aan het ziekenhuis. Er komt een operatie aan voor zijn knie, helaas. ‘Je levert ze heel af, maar dan…’, verzucht ik nog wel eens.

Ruim op tijd op pad voor de kapster. Eerst kleuren en dan knippen. Heerlijke verwennerij is de hoofdmassage en de massagestoel bij het uitspoelen van de natuurlijke kleurstoffen.

Dan het spannendste stuk van de middag, de schaar werd in het haar gezet. Ze heeft beloofd laagjes te knippen om meer volume te krijgen. En ziedaar, als bij toverslag beginnen de slagen krullen te worden. De lengte tot op de schouder. Toch geen Faberkapsel hè. Maar nee. Mooi van kleur en model, alleen aan de pony moet ik erg wennen, die veeg ik op zij. In de autospiegel ziet het er niet uit, maar thuis in de spiegel kan het mijn goedkeuring wegdragen. Ook de vijf kleintjes-app reageert enthousiast. ‘Je lijkt nu op mij’, vindt zuslief. De kinderen prijzen het eveneens. Jaren jonger, nou dat waag ik te betwijfelen. Schone zus vraagt met een belletje belangstellend of het wel wennen zal. Als de nieuwigheid er af is, went alles, verzin ik nu. Het is wel een kapsel om weer leuk met sjaaltjes aan de slag te gaan. Wie weet.

Terug rij ik onnadenkend, want met de gedachten bij het kapsel, pardoes een enorme file in. Zegge en schrijve is de kapper ongeveer twintig minuten rijden, maar nu stond het al direct aan het begin muurvast. De mij bekende sluipwegen boden ook geen soelaas. Er zat niets anders op dan lijdzaam stapvoets verder te gaan. Twee uur later was ik thuis. Te moe want murw geslagen door het wachten en de hete zon op de auto, ondanks de airco, dus niet langs zoonlief. Morgen is er weer een dag.

Vandaag komt dochterlief nog langs en eventueel zoonlief ook. Daarna is het inpakken geblazen, de laatste boodschappen halen, en aftanken. Het grote materiaal, zoals het schildersdoek, kan er misschien al in. De rest komt morgenvroeg.

Gisteren kwam het boek Griekse Mythen binnen van Imme Dros. Net op tijd. Heerlijk idee om ‘s avonds, bij het lengen van de dagen, elkaar op het terras voor te lezen. Wie weet welke inspiratie we eruit opdiepen. We gaan het zien en beleven.