Morgen dan de laatste loodjes en rust

Nog even twee dagen duizend-dingen-doekje spelen. Het heugelijke nieuws, de zwelling neemt af en met mijn kloffen aan kan ik heel goed autorijden zonder pijn. Gisteren had ik dochter beloofd dat ik ondanks de enkel toch zou helpen met het begeleiden van Tante Pollewop bij het turnen. De lessen vinden plaats in de oude Cereolfabriek waar een cultuurhuis van is gemaakt, compleet met restaurant Buurten, de bibliotheek, allerlei ateliers, de muziekschool en dan helemaal bovenin die turnles. Het gebouw zelf is prachtig. Die oude muren vertellen heel wat. Van de juf mocht ik met schoenen (vanwege de enkel) de gymzaal niet in, want ‘blote voetjes’ en ‘nee, een lijn trekken’

De tijd die ik moest overbruggen bracht ik door in een hoekje van het restaurant met een earl grey met blauwe bloemetjes en een miniem stroopwafeltje. Die blauwe bloemetjes was vast van de Borage, zo’n vorm hadden ze.

Ik nam bij terugkeer foto’s door de open deur, binnen en buiten krioelde het van de kleine meisjes, al dan niet in het turnpakje van de juf. Tante Pollewop liet haar van haar lenigste kanten zien. Goed zo lieverd, heel anders dan je oma, die met gym nooit over de bok kwam of hem mee nam in een theatrale val. Omkleden deden we maar buiten het krappe hok, ze hoefde alleen haar vestje over haar legging en topje aan.

En haar schoenen. Uithijgen kon in Agaath. We kregen er ruim de tijd voor want dankzij de opgebroken weg was er maar één rijstrook beschikbaar waar er anders vier lopen. Dus je begrijpt. Over het kleine stukje deden we een half uur. We waren net binnen en toen kwam dochterlief alweer. We calculeerden een thee-uurtje in en stevige omhelzingen want ik zou haar voor de reis niet meer zien. Ze had vrijdag het kinderfeestje van tante en zaterdag het kinderfeestje van de filosoof.

Ik moest denken aan de kinderfeesten van vroeger. Een picknick in verkleedkleren, die ze eerst allemaal zelf uit de grote verkleedkist hadden mogen zoeken, wat schminck op de toetjes, de picknickmand met lekkers, de cadeautjes en in optocht naar het parkje aan de zijkant van de wijk. Meer was er niet nodig, met vrolijke koppies als resultaat.

Dochterlief is meesterlijk in het organiseren, dat heeft ze niet helemaal van ons, want we waren en ik ben nog redelijk chaotisch, al lukt het met het ouder worden veel beter door het motto:’First things first.’

Vandaag is de kapper aan de beurt en dit is de eerste keer dat mijn haar door iemand geknipt wordt sinds de bloempotmodelletjes uit de jaren vijftig en zestig. Vanaf de Mulo heb ik het laten groeien en knipte ik er zelf wel stukjes af. Het is dan ook een beetje spannend zo’n hernieuwde primeur.

Straks komen de zonen met de kinderen nog een laatste graantje moeder en oma meepikken voor de grote reis aanvangt. Zoonlief, de fysio, zal nog even naar de enkel willen kijken. Het laatste wasje is gisteren gedraaid. De eerste boeken zitten al in de ‘leren-is-leuk’ koffer. Het zijn er heel wat, maar het maakt niet uit. Gisteren heb ik de pindakaas en de hagelslag voor vriendlief ingeslagen en onder in de bagageruimte gelegd, waar vroeger de reserveband lag. Heerlijk zoveel plek om van alles in te kunnen stouwen. Morgen dan de laatste loodjes en rust.