Wat gaat er in dat kleine koppie om

De ochtend was vol met huishoudelijke karweitjes en het was spic en span toen dribbel en dochterlief binnenvielen. Karnemelk voor de een en thee voor de ander en broodjes, want dribbel had gezwommen. Eigenlijk had hij nog nooit karnemelk gehad, maar hij wilde het. Dat het zuur was, zeiden wij, dat hij het lustte, dacht hij. Uiteindelijk ging de helft van het glas met wat siroop naar binnen. Ogen die smaakvoller denken, dan het ondervonden wordt, in variatie op een thema.

Op naar Tiel en de Gorgels met deze grote fan. Heerlijk, een parkeergarage dichtbij en een mijnheer, die ons naar zijn auto wees, omdat hij zou vertrekken. Boffen, want het liep al aardig vol. Er waren meer mensen met hetzelfde idee.

Buiten liepen er ouders met huppelende, rennende, klauterende kinderen op weg naar de Agnietenhof. Een heerlijk zonnetje zorgde voor een milde zondagsstemming. We hadden drie plaatsen aan het begin van rij negen. Scannen zorgt voor een sneller verloop. Eigenlijk hadden we een hele goede plaats uitgekozen omdat de lange rijen stoelen in carré-vorm stonden. Dribbel met stoelverhoger had een prima zicht op het podium. Tijd voor een uur genieten.

Ik ga niet alles verklappen, maar wat was het leuk. Wel zag ik door het hele stuk heen Jochem Myjer, de schrijver van de Gorgels, het verhaal voorlezen aan zijn pasgewassen kindersnoetjes, met dezelfde woeste uithalen, hetzelfde op en neer springen en dezelfde stemverheffingen als de acteurs op het podium. De poppen waren een groot succes. Iedereen moet wel verliefd worden op die aaibare wollige Gorgels en zeker op Bobba, de waakgorgel van Melle, het jongetje. Om de Krulman(opa) te verstaan, moest ik goed de oren spitsen. Het hele stuk is een uitnodiging om ook eens naar Naturalis te gaan of naar Texel waar ze wonen, met de zeehonden en de fladderende meeuwen, om op zoek te gaan naar de wijze grijze Gorgel. Het lied ‘Joebelabambam’ging er gretig in, nadat ze de Brutelaars te slim af waren geweest aan het eind.

We hadden geen tijd om een Gorgel op de kop te tikken want we moesten door naar het Familiefeest van de vader van de kinderen. Sterk uitgedund, door het overlijden van schoonzus vorig jaar en nu vooral van belang voor de kinderen om elkaar te spreken en voor de kleinkinderen om met elkaar te spelen en elkaar zo beter te leren kennen. Schoonzus zorgde zoals altijd weer voor de authentieke schalen met leverworst, kaas en komkommer. Het is een groot vrijstaand huis met een flink stuk tuin, dus ruimte genoeg om te racen en te skelteren.

Ik probeerde met iedereen even een kort gesprek aan te gaan, per slot van rekening zou het nog wel weer een jaar duren, eer we elkaar zouden zien. De kinderen maakten afspraken met elkaar. Tussendoor dribbelden de kleintjes en bedelden om chips of anderszins. De kleine Njong had een bal aan zijn voet en was zielsgelukkig. Ze worden groot, bedacht ik me, die kleinzonen. De oudste was er niet, maar de middelste ging ook al naar zijn veertiende jaar toe. ‘Wat ruik je lekker’ zei neef bij de omhelzing. Al lang niet meer gehoord. Patchouli kent een haat/liefde geschiedenis. Of je vindt het heerlijk of vreselijk.

Om vijf uur richting huis, waar ik nog net puf had om een soepje te trekken voor de volgende dag. Grote winterpeen, bleekselderij, ui, peterselie. Vandaag maak ik het af voor de lunch.

Een kleine mus ziet iets bij het raam. Ze blijft er maar voor fladderen, steeds weer opnieuw en tikt tegen het raam á la het bekende liedje over de roodborst. Wat gaat er in dat kleine koppie om?