Ik rust op mijn lauweren

In de nieuwe Zin staan 9 ideeën voor de Kunst van Tijd maken. Direct de eerste kwam al goed binnen. Dat had ik dus moeten doen bij alle werkdruk in het onderwijs. Misschien was het dan allemaal een tikje makkelijker gegaan. Het is eigenlijk heel simpel. Ze geven als advies: Begin elke dag met drie vragen. Wat moet ik doen? Wat wil ik doen? Wat kan ik laten? Vooral in een werksfeer zal het goed van pas komen, maar voor het vervullen van oma-taken of tuin-taken is het ook een goeie remedie.

In de tijd dat ik een tikkeltje te veel hooi op mijn vork had genomen en derhalve een aantal weken thuis zat, had ik vooral veel steun aan het boek The artist’s way van Julia Cameron. Er stonden op z’n Amerikaans een aantal afspraken met jezelf in, waar ik geheel en al op een vrijelijke manier en passend bij mijn omstandigheden toen, vorm aan had gegeven. Een ervan heb ik ervaren als zeer helend. Dat was het gebruik van de camera, die heette toen mijn kunstenaarsoog en legde alles vast wat me opviel maar waar je normaliter aan voorbij zou lopen. Een stukje schors, een wolk, de zon in het water, het verdorde blad van het Groot Hoefblad. Ook strelend voor mijn hart was het kunstenaarsafspraakje met mezelf een keer per week. Daar koos ik een wonderschoon natuurgebied, een bioscoopbezoek, een museum, of een stedentrip voor uit, dat ik afbakende door bijvoorbeeld één bepaald mooi doek te gaan bewonderen of één bepaalde winkel. Daarbij ging het mij vooral om de schoonheid en de emotie dat iets of iemand oproept en mijn reactie daarop.

Zo leerde ik, naast wekelijks een gesprek met een psychotherapeut, om weer bij mezelf te komen. Door te veel druk op de ketel loop je het gevaar om jezelf volledig te verliezen. Bij mij was dat door allerlei omstandigheden gebeurt. Het leed was al geschied. De adviezen van deze rubriek zijn bedoeld om juist te voorkomen dat je er door heen zakt. Aan die eerste drie vragen had ik daadwerkelijk wat gehad.

Vandaag is er een groot wildfeest met de tweeling en de kleinzoons, een echte mannenaangelegenheid dus. Beiden hebben een abonnement op de Amersfoortse dierentuin en ik mag tegen een gereduceerde prijs aanschuiven, iets wat me niets kost, want zoonlief die het kaartje regelde, wil van een tikkie niets weten. Het enige wat moet, is een dwingend klokje. De oudste gaat van tien tot twaalf uur, wij ook, maar de jongste met de drie rakkertjes en ik blijven dan langer. Opnieuw een vroeg-op-dag, wat met dit prachtige weer geen straf is.

Het is een echte familieweek aan het worden, want afgelopen dinsdag was de oudste dochter komen helpen op de tuin en hebben we in een kleine twee uur alle takken tot staken gewerkt. Vrijdag valt er dus vooral schoven te maken en oud hout in zakken te doen om ze in de compostbak van de werf weer uit te kunnen schudden.

De kofferset is binnen. De arme man had ze alle trappen op gesjouwd en ik had geen baar geld om hem daarvoor een fooitje te geven. Dat bracht het schaamrood op de kaken. Ik ga toch maar weer als gewoonte een paar briefjes in de knip houden.

Terwijl ik dit typ bedenk ik me tegelijkertijd dat ik rustig op kan starten, kopje koffie, mijmeren, wat lezen, wat schrijven, wat lummelen en dat al die anderen nu allang druk zijn met ontbijt maken, kinderen uit hun bed plukken, wasjes draaien, tienuurtjes klaar maken, het grut aansporen om sneller te zijn en al die tijd is het hier een zee van weldadige kalmte. Relativeren van je eigen ‘drukte’ is ook een belangrijk hulpmiddel. De hele wereld is druk en ik rust op mijn lauweren.