Er in geloven dat het vruchten afwerpt

Vanmorgen was het vroeg dag. Nergens om, of misschien wel omdat er voldoende slaap in was gegaan. Half vijf is een mooie tijd om de dag te beginnen. Gisteren waren er beloofde pakjes en Lief zou bellen. De handgrasmaaier heeft het begeven. De lieve schat kent zijn eigen spierkracht niet. Hij doet wel altijd of dat enorm aan het afnemen is, maar dat valt reuze mee met al het gesnoei, gemaai, gehak en geschoffel. Daarbij vergeleken is mijn meditatief geknip der takken een peuleschilletje. De grote stofzuiger heeft het ook begeven, maar de kleine Stoffie, de accuzuiger, houdt met gemak de zolder in bedwang, vertelt Lief. Ze wilde zelfs al aan de enorme achterzolder beginnen. Daar heeft hij een stokje voorgestoken, want het martertje heeft er nog altijd een schuilplaats. Het diertje had zelfs een vogeltje te grazen genomen. Het woeste buitenleven. Het is één van die dingen en hoort erbij. Ook de mieren waren weer in opmars. Maar met het poetsen van de vensterbank met schoonmaakazijn heeft hij ze rechtsomkeer doen maken, daar houden ze niet van. Degene die binnen waren met een stoffertje omzichtig opgeveegd en in de tuin gezet. Tegenwoordig kunnen we geen vlieg meer doodmaken.

Mijn nieuwe rugtas is binnen en eigenlijk zit deze veel beter op mijn rug dan de vorige. Die hangt meer en trekt derhalve harder aan de schouders. Eindelijk heb ik ook een vervanging gevonden voor mijn oude harembroek van viscose. Een vergelijkbaar exemplaar, broodnodig voor het gemak. Ik ben nou eenmaal geen strakke broekenfan. Nooit geweest overigens.

In de vroege ochtenduren valt er veel schoons te genieten. Zonsopgang in de flat aan de rand van de snelweg en nu met het fenomeen maan langszij. Heel bijzonder. Ze verdween pas heel laat, zo tegen zevenen. In de lucht speelt zich ook van alles af. De reiger met haar karakteristieke vorm, de poten en de staart als in een perfecte pirouette, gracieus snelheid makend, Dolly duif met de borst voor uit, de kauwtjes in vliegende vaart in een wedstrijdje, en de pimpelmees op en neer en op en neer. Tegen de langzaam verkleurende lucht naar zalmroze een prachtig schouwspel.

Voor de reis heb ik toch maar eens een kofferset aangeschaft. Een koffer voor alle kleding en een voor het hotel, met boeken , tekenspullen, toiletartikelen en wat kleding. Geen gesjouw meer, maar compact op reis. Ik wil nog wel de baklijsten voor de schilderijen aanschaffen, anders blijft het gerommel in de marge. Vernissen en inlijsten is een dingetje bij mij.

Morgen ga ik met de klein Njong naar een theatervoorstelling voor 2+. Het duurt maar 35 minuten, maar ik moet vroeg op pad. Om tien uur begint de voorstelling al. Gisteren zag ik ook dat de Gorgels in de Kom zouden komen, maar alleen de zaterdag om 19.00 uur was nog vrij. Dochterlief, Dribbel en ik gaan nu zondag in Tiel. Ben zo benieuwd.

Gisterenmiddag ben ik toch nog even naar de tuin gegaan, heb er de zon gevangen in het water en later op mijn toet en de buizerd bewonderd die laag, op huizenhoogte, overvloog en haar prachtige krachtige binnenkant liet bewonderen met haar waarschuwende schelle kreet. Takken lagen er nog genoeg. Nu zijn er weer een aantal kale staken toegevoegd aan het hek. Niet moeders mooiste, maar mooi genoeg. Op de terugweg had ik een geanimeerd gesprek met twee dames, die fanatiek en goed in hun tuin bezig waren. Het duurde niet lang of het gesprek ging de diepte in met als slotconclusie dat de mensheid vooral empathie nodig heeft en liefde in respect en met ruimte voor elkaar. Daar zijn we op de tuin met al die nationaliteiten al goed mee bezig, vonden we. En zo is het. Klein beginnen en er in geloven dat het vruchten afwerpt.