Dit was hard nodig

Ik plof neer op de bank en kan geen pap meer zeggen, maar van mijn tenen tot aan mijn kruin zindert de energie nog na. Vanmorgen een versneld ochtendritueel. Koffie, kwark en medicijnen en gaan. Op weg met de bus naar Utrecht Centraal in een kalm tempo en wachten op de bankjes in het midden tot dochterlief, de filosoof, tante Pollewop en schone zoon.

We zochten de trein die in verband met werkzaamheden niet verder reed dan naar Zuid dus vandaar uit namen we de Metro naar het Rokin. Vervolgens was het nog maar een klein eindje naar de Dam, waar al veel mensen op de been waren en een enorm aantal duiven, die ook, in spectaculaire vluchten als er door de microfoon geluid kwam, hoog boven de mensenmassa heen zwenkte en waar de feministenmars zou beginnen.

Koffie had de prioriteit waar een hotel/restaurant weer goed voor was. We moesten geduld bewaren, want de Engelse bediening was niet heel voortvarend, maar de koffie, de choco, de fanta met veel ijs en de twee lattes waren dan ook niet te versmaden. Als je maar geduld bewaard dan heb je wat.

We stonden tenslotte op de Dam, de zon scheen meer dan uitbundig. De jassen konden uit. Er waren sprekers, er was muziek, waar we het inzingen als een van de weinigen ook van hadden gezien, en het werd heter en heter. Een grote verscheidenheid aan mensen sierden het plein met of zonder leuzen op karton gekalkt. Ik hou van mensen, bedacht ik me, terwijl ik de uitgelaten massa, die van tijd tot tijd in joelen en klappen uitbarstte, en zeker als er geeneen hetzelfde is. Vrouwen en solidaire mannen en de filosoof die van alles wilde weten. Wat is abortus, wat is verkrachting, wat is solidair. Niet altijd even makkelijk in een paar zinnen uit te leggen. Dochter had een rugzak aan geduld bij zich en de rest was voor later, beloofde ze.

Samen met dochter, hand in hand, deze hele happening mee te maken. Af en toe een bankje te zoeken, uit de brandende zon gehouden worden door onze kartonnen borden die dochterlief om hoog hield, of kleindochter. Soms wapperend om koelte af te dwingen. Hoera een trommel werd aangeslagen. Ja dansend voortbewegen is minder vermoeiden dan schuifelen. We scandeerden ook, soms was het niet helemaal duidelijk, dan joelden we maar wat. De toespraken waren fel, maar de sfeer was de gehele tocht er een die in een lijstje paste. Er waren onderweg wat auto’s die lang moesten wachten en daar wat ongeduldig bij werden. Het was inderdaad een enorme lange tocht die voorbij trok. Het leverde hem een uitgebreid gesprek met een van de meelopers op. Natuurlijk trokken de rubberen roze eileiders een zwijgend protest op van een aantal mensen die anti-abortus hoog in het vaandel hebben, maar de politie had ze in het oog en schermde ze af. Er werd natuurlijk met stemverheffing gereageerd op de foto’s. Daar zat men niet echt op te wachten.

Een bord: ‘Mijn moeder liep hier ook in de jaren zeventig’ sprak me aan. Dat is waar, beaamde ik. Ik hou niet van mensenmassa’s, maar heel erg van erkenning, respect en solidariteit voor vrijheid en vrede voor iedereen, in welke hoedanigheden ook. Prioriteiten stellen en dit was hard nodig.