En zo is dat

Ritje naar De Grijze stad. De naam doet wat somber aan maar het is een interessante mix van historische, culturele en geografische factoren die de stad vorm gaven. Berlijn dankt die bijnaam met name aan de historische achtergrond en de grijze combinatie van strijd en veerkracht die ze heeft getoond.

Het had even wat voeten in de aarde eer we op de juiste golflengte zaten met de NS-medewerkster aan wie we moesten vragen wat nu te doen, want onze treinen waren tot dan toe gecanceld. Ze mopperde wat en sputterde nog even dat we een paar uur later zouden zijn, maar kwam toch met een betere oplossing. Een trein naar Amersfoort en vandaar rechtstreeks naar Berlijn. Voor het gemak had ze niet naar de klasse gekeken dus nu hebben we twee stoelen tweede klas, in plaats van de betaalde eerste. In Amersfoort maar weer zo’n hokje opgezocht, met een goedlachse dame en meneer. Zij dachten met ons mee en vroegen ons straks aan de conducteur te melden hoe een en ander in elkaar stak. We moesten wel even anderhalf uur overbruggen. Maar ach, wat is tijd op de eeuwigheid.

Nu zitten we in een verwarmde Hopperiaanse wachtruimte en er is ruimte te over om alvast een stukje te schrijven. Straks in de trein komt er een vervolg. Het werkt minder makkelijk zonder tafeltje, maar dat mag de pet niet kreuken.

—————————————

De trein was wederom gecanceld, We konden wel naar Hengelo en daarna moesten we de trein pakken naar Osnabrück. Wachttijden tussendoor van een half uur tot een uur. Daar eindelijk de trein naar Berlijn. We zijn eerste klas gaan zitten, want daar hadden we voor betaald maar natuurlijk weten we niet of de stoel gereserveerd is ja of nee. Dat merken we wel als er een conducteur langs komt. Er zijn meer mensen die hun zinnen op Berlijn hebben gezet. Alle coupé’s zijn stampvol liggende, hangende en zittende mensen, al dan niet aan het slapen of werken.

Het was dus wel een reis met hindernissen en het schijnt op dit traject vaker voor te komen. Voor een volgende keer incalculeren dus. Nu hopen we dat het hotel ook een restaurantgedeelte heeft, want hier en daar knaagt er honger, ondanks de koek en zopie voor onderweg. Geduld is een schone zaak. In Osnabrück zochten we een klein koffietentje annex wachtruimte op en zodra je de deur open deed stapte je vijftig jaar terug in de tijd. Een rookkamer rechts en een bar annex kiosk links en drie mannen, twee op barkrukken aan het barretje en een bibberende oude man aan een tafeltje, een tikje morsig, met een of andere spierafwijking die de oorzaak leek te zijn van ongecontroleerde bibberaties.

Het voordeel van vandaag was dat de zon de hele reis uitbundig heeft geschenen én we bleven in beweging. Bovendien hadden we volgens onze schone zoon weer een dot aan nieuwe ervaringen opgedaan. En zo is dat.