Het geeft zoveel meer sfeer

Er was een voor ons onbekende kringloop op Cityplaza. Dat kon haast niet mogelijk zijn, dus gingen we regelrecht op ons doel af, dacht ik, want ik had de route al bestudeerd. Het gekke was, dat ik de winkel een plaats had toebedacht op het plein. Alles wat er zat, maar geen kringloop. De onvolprezen telefoon wist raad en leidde ons weer naar binnen.

In het midden van het centrum zagen we een oude bakkerskar gevuld met kleine schilderijtjes, een mobiele expositie stond erbij. Grappig. We namen een kijkje en bewonderden de kleine pasteltekeningetjes erin. Appels en peren voornamelijk. Er kwam een mevrouw bij ons staan en ze vroeg of ik zelf ook schilderde. Jawel dus met olieverf en aquarel. Even later de vraag of ik wat vragen wilde beantwoorden over de stad zelf. Het zou wel even tijd nemen, zei ze, want het waren er nog aardig wat. Maar ach, als Tijd bijkomstigheid is geworden is dat geen enkel probleem, integendeel. We hadden wel zin in een leuk gesprek. Er was een voorwaarde. Ik wilde er wel bij zitten.

De andere vrouw die er kennelijk bij hoorde en net een broodje aan het nuttigen was, maakte snel plaats. Het bleken inderdaad heel wat vragen. Ze vroeg wat ik dacht dat het spreekwoord ‘Appels met Peren vergelijken’, betekende. Ik legde uit dat het vroeger veelal gebruikt werd om aan te tonen dat je het een niet met het ander kon vergelijken als er zoveel verschillen waren en dat gold ook voor personen.

Daarna vertelde ze dat ze een festival gingen organiseren in de stad met de naam ‘Het Artikel 1 Festival’ en wat ik dacht van de naam. ‘Het zal te maken hebben met de grondwet,’ dacht ik maar je denkt ook al snel aan een strenge geloofsgemeenschap of de eerste zin uit de Catechismus. Er borrelde bij die naam nu niet direct een jubelstemming op.

Er ontspon zich een goed gesprek over het belang van verschillende culturen, ontmoetingsplekken, sfeerverhogende elementen en eigen initiatieven om anderen te accepteren. Scholen waren natuurlijk vanuit mijn optiek belangrijke factoren om tot integratie te komen. Daar begint het mee. Ik vertelde van onze school en haar liefdevolle omarming van alle kinderen en ouders. Belangrijke schakels voor een rijk milieu. Lief schepte even op over de grenzen-loze samensmelting binnen ons gezin. Ze schreef alles in hanenpoten op en was blij met alle ideeën die op kwamen borrelen.

Achteraf kon ik meer ideeën oplepelen, maar na een dik uur babbelen was het goed. Toen ze vroeg of mijn naam vermeld mocht worden en de leeftijd ‘natuurlijk-waarom niet’, keek ze op bij het vernemen van het aantal jaren en mompelde ze: ’Ik geloof het bijna niet’. Mijn rimpels verbleekten ter plekke.

Ze had nog een goede tip over het gebruik van oude olieverf, want er schijnt iets op de markt te zijn, waar je het mee kan mengen zodat het eveneens met water verdund kan worden. De beide dames waren zelf ook kunstenaars en dat verbaasde me niet. Lief kreeg ter afscheid een koekje met een peer erop en ik een koekje met een appel en daarna namen we hartelijk afscheid met een foto van haar en de kar.

Inmiddels wist ik waar de kringloopwinkel zich verstopt had. Wat daar opviel was de enorme hoeveelheid boeken en de beperkte hoeveelheid kleding en ik moest denken aan ons eigen prilste begin in de schoolstraat in de jaren ‘80. De lange pijpenla met eigenlijk hoofdzakelijk kleding en boeken. Hier was de huisraad keurig gesorteerd. Een lief winkeltje, maar eerlijk, net iets te georganiseerd. Ik hou van rommelwinkels waar je moet speuren tussen van allerhande om dan ineens een juweeltje tegen te komen.

We sloten af bij de Toko en gingen, om in de sfeer te blijven, een winkelcentrum verderop nog langs bij de Turkse winkel om Sumak te halen. Inderdaad, over grenzen heen kijken. Het geeft zoveel meer sfeer.