Geen sinecure in deze dagen

Geen wit voetje halen gisteren maar, ondanks het heerlijke zonnetje van de afgelopen dagen, vooral moddervoetjes halen. Dat was de opbrengst van de wandeling rond de Put bij Vianen. Een grote plas naast de Lek, waar de Schotse Hooglanders kalm de oevers staan te begrazen terwijl tout Vianen met de honden al dan niet aan de lijn er hun dagelijkse loopjes doen. Veelvuldig bezocht dus en dat was voornameijk te merken aan de bodem. Onder de grond was er ook druk verkeer. De mollen hadden een vrijbrief voor het aanleggen van hun riante molshopen,

In het water van de put zwom een eenzame gans, die luid gewag maakte van zijn eenzaamheid of misschien wel waaks de groep meerkoeten die daar luid roeptoeterend rondzwom dicht bij de kanten van het meer, op afstand hield, terwijl er hier en daar al een territoriumstrijd begon.

De Schotse Hooglanders stonden in het aangrenzende weiland en een stier en drie vaarzen stonden aan de uiterste rand van ons gedeelte, misschien uit waakzaamheid. Het was weliswaar maar 2,5 km als je helemaal rondom liep maar met argusogen van plag naar plag springen maakte het des te zwaarder en aan het eind van het pad waren we eveneens aan het eind van ons Latijn. Lief schraapte mijn schoenen zo goed en zo kwaad als kon met een takje schoon. Gênant, lief en noodzakelijk. Ook zijn eigen schoenen werden van de vette klei ontwaart. Geen sinecure zo’n tochtje.

Boodschappen en trek in spruiten, die ik thuis van een moderne jas voorzag. Bakken met een bite met salami en champignons. Heerlijk en troostrijk na de barre tocht.

Vandaag is de geboortedag van ons moeder en dat gaan we vanmiddag met de zussen en broer vieren met een kleine wandeling en een kopje thee. Ik meen dat ze 106 jaar zou zijn geworden als ze er niet in 1991 ineens tussenuit gevallen was. Als er iemand levenslustig was en nog van alles wilde ondernemen was het onze moeder wel. Het mocht niet zo zijn helaas en ze wordt al die jaren al node gemist. Moederpijn zit overal en op de gekste momenten.

Gisteren bij het bekijken van de foto’s van Voorlinden maakte ik een reel met muziek van Nick Cave, dat prachtige liedje: ‘Into my Arms’. Ik realiseerde me achteraf pas, met de mooie beelden erbij van de dochters, de kunst en de natuur om ons heen, hoe toepasselijk de tekst was. Zijn beeldenreeks over het leven van de duivel ontstond ook vrij snel na de dood van zijn moeder. Hij vertelde erover in de bijbehorende film. Fijn dat daar naast de kunst dan een podium voor is.

Er vliegt een ooievaar vlak boven de daken zie ik vanuit het slaapkamerraam. Dat heb ik nog niet eerder gezien. Het is weer wat grijs vandaag. De afgelopen dagen zijn we zo verwend met uitbundig zonlicht dat die druilerige maand ervoor bijna was vergeten. Misschien vanmiddag nog een glimp zonneschijn, belooft de weerapp. We gaan het zien.

Vandaag komt het boek binnen dat we gaan lezen met de boekenbabbel. Dat wordt: ‘Ik ben een Eiland’ van Tamsin Calidas. Een boek over eenzaamheid, vriendschap, veerkracht en zelfontdekking. De schrijfster heeft zelf op een eiland gewoond en deze emoties aan den lijve ondervonden. Het lijkt me prachtig. Nu nog voldoende tijd vinden om tot lezen te komen. Geen sinecure in deze dagen.