Trots en genoegen

Redelijk bijtijds ging Lief op stap naar de Hoek en kon ik heel kalm opstarten. Ik voelde wel dat ik energie moest verzamelen voor de late middag. Prompt vergiste ik me en kwam een uur te vroeg bij vriendinlief aan, die begrijpelijkerwijs nog niet klaar was. De bonus? Een heerlijke kop thee en even ontspannen bijkletsen. We hadden elkaar al weer een aantal maanden niet gezien, dus in de auto gingen de babbels verder. Het was een uurtje rijden naar Apeldoorn en we hadden een adres gekregen waar we die lieve Truus konden stallen. Een Q-park bovengronds, waar ‘vol’ boven stond maar dat ons nog glansrijk kon herbergen. We hadden afgesproken bij Museum Coda, waar de tentoonstelling ‘Breekbaar’ te bewonderen viel. Een prettig, behapbaar museum met vooral inspirerende objecten. Natuurlijk veel glas, neon en keramiek, een ei om in weg te kruipen waarin je een hartslag hoorde ruisen en gebroken en beschilderd aardewerk. De schoonheid van de imperfectie. Met thee vooraf was een uurtje precies genoeg. Altijd fijn om met de gelijkgezindten van gedachten te wisselen.

Het was een paar straten verder naar het atelier waar de workshop ‘Tuften’ werd gehouden. Onderweg een broodje uit het vuistje en als eersten ter plekke, waar al zes raamwerken met fijnmazig doek waren opgespannen. De afmetingen bleken best groot te zijn, 40×50, daar kon de tekening van kleindochter makkelijk op. Mijn lieve vriendinnen hadden ook mooie ontwerpen gemaakt. De een had de domtoren uitgezocht en de ander een ingenieus ontwerp voor een kussentje op de houten stoel in haar atelier, waar een tube verf en een guts op prijkte. Er stonden krukjes bij iedere tafel en dat was fijn, want je kon het niet echt zittend doen, gezien de kracht waarmee je het tuftpistool zou hanteren. Er kwamen nog drie dames binnen en Laura kon gaan starten met de veiligheidsvoorschriften. Het aan-en-uitpalletje was erg belangrijk en ook de manier waarop je het pistool, dat op zich al redelijk gewicht had, vast moest houden.

De tekening die ik had moest in spiegelschrift. Ik had geen idee hoe ik het om kon draaien, maar gelukkig wist Laura dat wel. Dat scheelde tijd. Met zwarte stift tekenden we ons voorwerp op het doek, het gaf niet als er iets verkeerd ging, want de stift zag je niet op de voorkant terug. Voor elke kleur had je twee klossen nodig en moest je goed erop letten dat draden en snoer niet met elkaar in de knoop raakten. Het grote Tuft-experiment kon beginnen. Eerst wat proefrijtjes draaien. Wow, dat is nog eens iets anders dan kleine kruissteekjes moeten maken. Binnen een mum van tijd loopt het pistool de rijtjes vol, mits je de draad er op de juiste manier in heb zitten en langs een geleider laat lopen. Heel erg in de diepte kwam mijn antinaaimachine-tik weer omhoog, bijvoorbeeld doordat mijn spoel leeg was en ik lustig door naaide. De draad ging bij verkeerd gebruik regelmatig uit de geleiders. Een testje Mens-erger-je-nieten dus. Maar toch kregen we allemaal de smaak te pakken. Gelukkig had ik niet direct door dat er nog aardig wat stof in de lucht hing, maar ik moest wel tussen de bedrijven door steeds even zitten.

Schrale troost. Ik was verre weg de oudste. Laura moest op het laatst, met een geroutineerde hand nog wat achtergrond invullen en daardoor had ik goed zicht op de hand van de meester. Het was al met al een zeer geslaagde workshop, vooral toen we de eindresultaten konden bekijken. Daarvoor werden eerst de losse draden verwijderd, de achterkant gelijmd met latex, de voorkant geschoren en bij mij, omdat ik een schilderij voor tante Pollewop wilde maken, het doek in een lijstje gewerkt. Voor herhaling vatbaar dus, maar niet na vier dagen Texel en in de winter. ‘Regenboogje’ zoals ze haar iPad-tekening had genoemd stond er prachtig op. Wat overbleef bij ons alle zes was trots en genoegen.

https://www.mimosstudio.com