Deze dagvulling

De zware mist was er weer. Slecht weer voor ons. Nauwelijks zuurstof op te diepen. Het hoesten blijft dan ook maar aanhouden. ‘Het gaat wel weer over voor je een jongetje bent’, leerde onze moeder ons. Tegenwoordig kan je dat natuurlijk niet meer zo argeloos zeggen. Voor je het weet, wordt het bewaarheid.

Zoonlief had de auto geleend om naar de kapper te gaan die naar een aantal dorpen verder was verhuisd en was netjes terug op de afgesproken tijd. We besloten om gelijk door te gaan naar ons doel voor vandaag. Het Louis Hartlooper, de bioscoop, eigenlijk nog meer een begrip, dat gevestigd was in het oude politiebureau van vroeger. Er liggen veel voetstappen van mijn vader op de oude uitgesleten granieten vloer. Hij zat met regelmaat op deze post. Het is een prachtig gebouw en eigenlijk bijna te klein om alle mensen voor en na de films op te vangen als ze alleen het restaurant aan de voorkant open houden. Het is er wel heel knus en doet ons tweeën denken aan vroeger. De tafeltjes zijn allen bezet. Mensen lunchen, drinken koffie, werken op een laptop. Vriendelijke jonge mensen doen de bediening. Wij bestellen de kerrie-knolselderij soep met landbrood van de veldkeuken en het was precies het opkikkertje dat nodig was. We hadden ruim een uur de tijd. De film begon om kwart voor twee, lekker vroeg, dan hield je nog wat tijd over.

De jongen die de tickets controleerde was ineens op wonderbaarlijke wijze voorin. Had hij de grote verdwijntruc toegepast. Het was in ieder geval vermakelijk. We zaten comfortabel op de eerste twee stoelen van rij tien. Ruimte voor de benen en niet helemaal ingesloten, zoals het ons het liefst was. De film heette ‘A Real Pain’ en werd aangekondigd als een Amerikaans/Poolse komische dramafilm van Jesse Eisenberg. Dat komische bleek een tragische ondertoon te voeren en daarmee was het heel indringend. Het spel van beide acteurs, die twee Joodse neven speelden, was ijzersterk. Totaal verschillend maar beiden met dezelfde problemen. Als je wilt weten welke dan moet je de film gaan zien.

We liepen over de kade terug naar Truus, die op ons stond te wachten in de parkeergarage. Op het beeld van Jitse Bakker zat parmantig een grote kraai om zich heen te kijken. Onverstoorbaar, tot ik de foto had genomen en toen pas vloog hij op. IJdelheid Uw naam is Kraai, in variatie op een thema.

Onderweg genoten we van de oude wijk, de straattuintjes her en der, de stilte, omdat de geluiden gedempt werden door de mist, een dappere heggenrank pronkte met een uitbundige bloei over het balkonnetje heen. Bij Orloff haalden we het gebruikelijke afzakkertje met de geijkte portie vegetarische bitterballen waarbij we onze gedachten lieten stromen over de film. Indrukwekkend vonden we allebei én we hadden beiden een totaal ander beeld gehad bij de titel. Zo vrij te kunnen spinnen is wat deze geliefde bezigheid zo waardevol maakt. Een van de voordelen in Nederland, dit bioscoopbezoek.

We konden dankzij het vroege uur achter elkaar doorrijden naar huis, onderweg nog een boodschap en thuis nagenieten van wat toch altijd weer een extra cadeau was geweest, deze dagvulling.