Voor het broodnodige evenwicht

De stofzuiger. Dat leek me gisteren een goed idee. Omdat we Stoffie in Hongarije hebben gelaten is het hier wennen om er een bepaalde regelmaat in te krijgen. Maar goed. Ik begon met mijn huisateliertje, een hoek van de kamer waar de ezel staat, wat doeken, de muziekstandaard om de Ipad op te zetten, palet en verf. Ik was er lange tijd niet achter de kleine verwarming voor het raam geweest. Met een sponsje aan de stofzuigerslang vastgezogen kon ik de plint van het raam schoon poetsen. Wie niet sterk is, moet slim zijn en wie niet goed kan bukken, inventief.

En toen gebeurde het. Ik kreeg het op mijn heupen. Lief had ik allang naar boven gedirigeerd, die wilde steeds helpen, maar dit keer had ik mijn eigen tempo nodig om te doen wat me goed leek. Namelijk de bank verplaatsen. Iets dergelijks is sneller gezegd dan gedaan, want dat betekent dat de hele inrichting op de schop gaat. Als je gaat schuiven moeten er obstakels uit de weg en wil je toch de harmonie bewaren. De atelierhoek was schoon en kon zo blijven.

De olifant met de goudpalm erop moest naar de Overkant, het kleed in plaats van verticaal horizontaal geschoven worden, de voetenbank op de plaats van de bank, de bank voor de verwarming, ‘Nee mijn Lief niet ertegen’, zijn stokpaardje is anders de verloren gegane warmte, de eettafel niet in de lengte tegen de zuil aan, maar met de korte kant, de tafeltjes links van de bank, de lamp opgeschoven, de paarse stoel een plekje bij het atelier. Schuif, schuif, puf, puf, schuif, schuif, maar dan heb je uiteindelijk ook wat. Ondertussen werd er in ieder gaatje en hoekje gezogen. Schoon de kerst in, leek me een loffelijk streven. Bovendien was het, met dit te vochtige weer, de garantie voor het opdoen van beweging.

Het uiteindelijke resultaat was er naar. Wat een ruimte hadden we nu ineens en eindelijk was ik van het zicht op die lelijke dominerende verwarming af. Zo simpel kan het zijn. Keuken en gang er achteraan en lief zou het boven schoon zuigen.

In de avond keken we op aanraden van een lieve vriendin de film ‘Lee’ van de regisseur Ellen Kuras naar het waargebeurde verhaal over Lee Miller de oorlogsfotografe. Een goede keuze. Aangrijpend en nogmaals een nadruk op het bewust beleven van de wereld om ons heen. De foto’s die ze maakte in Dachau, een van de concentratiekampen, had ik vroeger al eens thuis gezien in een boek over de oorlog die ver weg was gestopt in de grenen boekenkast achter allerlei andere boeken. Duidelijk niet voor kinderogen bestemd en ontzagwekkend gruwelijk, onvoorstelbaar ook.

In de film werd het in de context geplaatst en altijd weer vraag je je af hoe het zo ver kan komen en continue wordt bevestigd dat een stel dwazen een volledig ander beeld hebben van respect en eerbied voor een mensenleven. Onnoemelijk grote ego’s bepalen. Toen en nu nog steeds. Was er maar een knop die om kon en de tijd terug kon draaien. Kate Winslet gaf op prachtige wijze gestalte aan de eigenzinnige fotografe en zorgde ervoor dat ze als vrouw toch daar kwam waar de rauwe werkelijkheid te zien was en niet een zoetgevooisde versie van het geheel. Een aanrader.

Alle kinderen waaieren vandaag alle kanten op. Gisteren werd in Frankrijk vol overtuiging kerstavond gevierd. Daar is het bijna een must. Ik ben blij dat we met een pre-kerst kalm aan de eerste kerstdag beginnen in de wetenschap dat ieder op z’n gemak kan vieren wat er voor hen te vieren valt, waar dan ook, zonder in een dubbele spagaat te moeten liggen.

Wij gaan genieten van de nieuwe kamer en misschien gooien we er dan nog een vredig filmpje tegenaan voor het broodnodige evenwicht.