Voor zolang het duurt

Wonderlijk verloop van de dag en ze vroeg derhalve toch om een beetje beweging. De somberte buiten en de wind trotserend wandelden we naar het centrum van het stadje. Geen oord waar ik voor mijn gezelligheid naar toe ga, maar we hadden een missie. Lief wilde sokken van de Hema en vitaminepillen. Omdat we er nu eenmaal toch rondliepen besloten we boven eens in een winkel te kijken, die een aantal producten huisvest van verschillende bedrijven en voornamelijk op vrijwilligers draait. Een cadeautjeswinkel. Dat was het en het bleek een genot om er door heen te slierten en al die prachtige kleinoden te zien. Sieraden, keramiek, prachtige lampen, handpoppen, gebreide poppenkleertjes, kimono’s, wereldwinkelspulletjes, sieraden en hebbedingetjes als kaarsen, magneten, lekkere zeepjes en wat dies meer zij. Bewonderenswaardig.

Lief vond het ook heel mooi allemaal en vol verbazing keken we onze ogen uit in dit bolwerk van creativiteit. Een kimono en een ringetje sprongen eruit. Van lief kreeg ik de ring, de kimono komt later en vermoedelijk ook zo’n prachtige, niet goedkope, maar originele lamp.

De sokken en de vitaminen kwamen daarna aan de beurt, maar een zo’n leuke originele winkel geeft mij vitaminen genoeg om een hele tijd op te teren. Lief is van de terrasjes en de koffie. De entourage is niet helemaal mijn ding maar bij een koffietentje op de hoek voelden we ons redelijk onbespied en op ons gemak. Je zou er kunnen schrijven zoveel personen kwamen er langs die je onvermoed kon observeren.

Op een protserige zuil in zoete kleuren stond een waar woord. Er stond ‘Samen is alles een feestje’. Dat konden we zeker op dat moment beamen. Lief zat achter een enorm brok chocoladetaart en ik was helemaal in mijn nopjes met mijn cadeautje van hem. Het herinnerde me aan mijn allereerste cadeau van hem, een ketting van natuurlijk gedroogd fruit met pitten afgelakt in oranje/bruin tinten, destijds erg gewild. Dat was zestig jaar geleden. De verleiding was groot. Natuurlijk zat er niets anders op dan er naar op zoek te gaan, ik moest wel even door mijn laden met goud op snee en ja hoor, in het zevende laatje vond ik de bewuste ketting terug. Hoe is het mogelijk. Dwars door alle verhuizingen heen in de loop der tijd is het nooit kwijt geraakt. Sommige lieve cadeautjes hebben ongeschreven waarde.

We wandelden na de koffie op ons dooie gemakje terug. Brug over de weg met trap, de wat rommelige straatjes achter de huizen door met de hier en daar wat verwaarloosde tuintjes en schuttingen aan de achterkant en speuren naar alles wat de winter tekent. De kronkelboom, waarvan ik niet meer weet hoe hij heet, staat op haar mooist te wezen. Vroeger stonden ze altijd gedrieën op het veld schuin achter onze flat en waren prachtig naar elkaar toegegroeid, maar bij de laatste snoeibeurt werd de middelste er tussenuit gehaald en nu staan er nog maar twee en heeft de voorste zich van verdriet afgewend van de ander. Deze heeft nu wel volop de ruimte om te kronkelen en dat doet ze met verve. Het licht erboven zet luister bij. Naast de flat hebben ze een lange rij struiken gezet, waar nu allemaal oranje bessen aan groeien. Een kerstig sfeertje tussen het beton.

Ergens staat de aankondiging over een tentoonstelling van de foto’s van Moesman. Het indrukwekkende verleden ten voeten uit, een Israëls of Breitner waardig. De tentoonstelling is te zien in het Utrechts archief.

De lucht is stralend blauw, de zon schijnt volop en het belooft een mooie dag ongeacht de aangekondigde stormachtige voorspellingen. Even genieten maar, voor zolang het duurt.