Daar kan men alleen maar respect voor hebben

Het is een pas-op-de-plaats-dag geworden gisteren, want vandaag gaan we naar het filmhuis De Slachtstraat, het vroegere Hoogt. Daar bekijken we doorgaans een mooie film waar achteraf veel over te denken of te praten valt en dat doen we dan bij een portie vegetarische bitterballen en een wijntje. Het is er altijd knus en het is heel goed voor je gestel door de serene rust waar het in plaats vindt. Een druppeltje vrede.

Met de bus gaan we vervolgens op huis aan. Ook dat is zo plezierig. Niet met de auto te hoeven rondrijden om een geschikte parkeerplaats te vinden en alsnog einden te moeten lopen. De bus stopt bij halte De Neude, als we willen kunnen we vooraf de stad nog even in. De nieuwe Dom bekijken bijvoorbeeld, die weer een lichtend voorbeeld is voor de schoonheid van de oude stad. We hebben gekozen voor een Perzische film niet in de laatste plaats omdat Lief het boek aan het lezen is van Kader Abdolah: ‘Het Huis van de Moskee’

Zuslief belde nog. Wilde weten hoe het ging zo na de thuiskomst. Tja, dat het pas anderhalve week is, is nauwelijks in te denken. Voor ons gevoel is er al een marathon aan bezoek gelopen. Zo kan het gaan. Maar tjonge, wat was het gezellig. Lief is maandag met vriendlief de stad in gegaan. Ze zijn allemaal zo rond de 75 en langzaamaan beginnen de kwalen een hartig woordje mee te spreken. We zijn natuurlijk ook nog de generatie van alle remmen los geweest in de grijze oudheid. De beruchte jaren zeventig. Dat werpt zijn vruchten af maar ook obstakels op. .

In de Flow, die ik hap-snap lees in de app van de items van diverse tijdschriften stond een interview met Yoko Ono. Ze is altijd de activiste gebleven die ze vroeger in de jaren zeventig al was. Als mensen commentaar hadden op het feit dat ze in hotpants liep op haar 82ste, protesteerde ze vervolgens met de woorden: ‘Laat me vrij zijn, laat me mezelf zijn, maak me niet oud met je gedachten en woorden over hoe ik me zou moeten gedragen’.

Dat is zo waar. Elke bemoeienis van buitenaf is er een teveel eigenlijk. Het heeft lang geduurd eer ik mijn eigen frustratie achter me kon laten en dan soms nog komt ze om een hoekje kijken. Ik moest leren te bedenken, dat ik goed was zoals ik ben. Van jezelf houden is moeilijker dan we denken. Sommige van ons kunnen dat moeiteloos, maar doorgaans valt er heel wat te overwinnen voor je jezelf met open armen kan ontvangen. Hier ben ik, neem me zoals ik ben, met al mijn hebbelijkheden en onhebbelijkheden. We zijn allen mens en niets menselijks is ons vreemd.

Yoko is bijna negentig en woont nu op een boerderij buiten. Haar zoon Sean organiseert voor haar verjaardagsfeest een virtuele wensboom in navolging van zijn moeder die wensbomen maakte voor de musea in 1996. In die speciale wensboom voor haar kunnen mensen online hun wensen plaatsen. Haar werk wordt eindelijk op de waarde geschat, vooruitstrevend als ze was heeft ze lang tegen allerlei vooroordelen aangelopen. Niet in de laatste plaats omdat men vond dat ze John Lennon had weggekaapt en de oorzaak was van de breuk van de Beatles. Dat ze ondanks alles toch haar weegs is blijven gaan met de tomeloze energie en scheppingsdrang geeft haar kracht weer. Daar kan men alleen maar respect voor hebben.