Het hoogste goed

Het was een uitgelezen dag om mijn ‘nieuwe’ outfit aan te trekken die ik in dat leuke winkeltje in Tihany bij het Balaton had gekocht. Dat alleen al voelde feestelijk. ‘Haar op zolder’ en klaar is Marie. Lief in zijn mooie spijkerbloes. Om half vier gingen we op pad om een klein cadeautje voor de gastheer en gastvrouwe te kopen en een kleinigheidje voor ieder stel. In de bloemenzaak vonden we een prachtig vaasje, bestaande uit vijf keramieken dennenkegels, waar afzonderlijk bloemen in konden worden gestoken. De jongen die ons hielp raadde ons een paar vuurrode koraaltakken aan met een roze belladonna-achtige lelie, familie van de amaryllissen. Dat allemaal voor een gedoseerde kerst, haha.

In de boekwinkel vier lieve kleine draaiorgeltjes met een kerstliedje en een afbeelding van poezen, ook helemaal goed. Lief een flesje wodka voor thuis en daarna nog even tanken. Onderweg was het niet al te druk maar natuurlijk moest eerst de hobbel wegwerkzaamheden op de brug van Vianen genomen worden. Twee minuten vertraging viel ons alles mee. Toen we bij de boerenlandweg naar het huis aankwamen was het alweer pikkedonker en schitterde het kerstverlichte huis ons al van verre tegemoet. Het kostte derhalve geen moeite in een feestelijke stemming te komen.

De grote tafel stond vol met lekkere hapjes voor de entree, voor elk wat wils. De groene pesto, zo fluisterde de heer des huizes me toe, kwam weliswaar uit een potje, maar was aangevuld met een schep mayonaise en wat zout en proefde daardoor fluweelzacht, een engeltje over de tong. De rode pesto uit eigen koker was ook niet te versmaden. Verder veel verse knabbeltjes, een schimmelkaasje, en een schaal met salami, prosciutto, olijven en meer van dat heerlijks. Een echte antipasti dus. Daarbij voor de meesten een rode of witte wijn en wat 0,0 biertjes. Water was er in overvloed. We hebben heerlijk lang geborreld en een heel jaar aan verhalen ingehaald met de korte versie ervan. Als we zo bij elkaar zitten merk ik dat de wetenschap van een ontmoeting eens per jaar het gemis dimt.

Il primo piatto bestond uit een heerlijke romige risotto met parmezaanse kaas. Smullen met deze kok, die het liefst alles op zijn eentje uitdoktert in de keuken en gracieuze hapjes uit zijn koksmuts tovert. Onderwerpen die het begeleidde waren soms met een lach, soms een herinnering, soms met een traan, maar vooral ook met muziek, want de gastvrouwe had zich toegelegd op de jazz. Ella Fitzgerald en Sarah Vaughn werden tot leven gewekt. Het is vriendinlief op het lijf geschreven. We genoten en zijzelf stond te stralen tijdens haar ‘biejoebidoeba’ riedeltjes. Een hele kluif om in te studeren.

De secundi platti bestond uit een heerlijke stoofschotel rundvlees, koffie en biet, met daarnaast als groenten, frisse bloemkool, sinaasappel met olijf en wortel, en een champignonschoteltje. Eventjes was daar een aandachtige stilte, want als de katjes muizen, dan mauwen ze niet. Vlak ervoor kwam Jaap Fischer ter sprake en de lieve goegemeente kende zijn liedjes niet. Eerst het sprookje van Esmeralda opgelepeld, dat ik er voor een gedeelte wel bij moest zoeken en Het Ei gezongen. Voor de echte Utrechters onder ons kon ‘De Bal’ natuurlijk ook niet ontbreken. Het bleek trouwens met al die verhalen dat veel van ons uit het oude Utrecht kwamen. Korenmolen Rijn en Zon speelde een middelpunt en daaromheen, in de buurt of iets verder weg hadden onze voetstappen gelegen. Wie weet, waren ze vroeger nog in ‘mijn’ automatiekje geweest voor ijs of een patatje, waar ik na school werkte op mijn vijftiende.

Het dessert kwam regelrecht van de Goden, was de algemene mening. Luchtig en mierzoet, maar niet te versmaden. Een Semifredo. Letterlijk betekent het ‘Half Koud ‘. Een soort bevroren mousse met amandel of pistache.

Maar het hoogtepunt van de avond was toch wel het delen van al het lief en leed, de verbinding, de wetenschap dat we er zijn voor elkaar, altijd en overal waar nodig. Lief paste er naadloos in. Zo fijn om met een dergelijk warm gevoel huiswaarts te keren. Verbondenheid voor het leven, het hoogste goed.