En nu aan de letter, luiwammes

Na een dag begint alles al weer aardig te wennen. Het hoofd heeft in de henna gezeten, waardoor ik in mijn passieve zijn, de post van drie maanden kon doorspitten. Lekker veel leesvoer, drie Zinmagazines, het blad van Natuurmonumenten, wat folders over te ondernemen wandeltochten, en nog een lekkere dikke Groene van september, keurig in het cellofaan.

Zoonlief heeft de laptop van Lief aan de praat gekregen. Alles wat digitaal disfunctioneert gaat weer als een zonnetje als hij zijn peinzende blik op het geheel heeft gericht. Check hier, check daar, rommelen, knopje om en zie daar er zijn berichten in de duisternis, in variatie op een thema. Zoonlief zelf is het licht geloof ik. Zeker als je net als wij wel de uitvoering onder de knie hebben, maar waar de inside informatie nogal gebrekkig opgeslurpt wordt. O ja, de oplader had het eigenlijk begeven. Dat was het het euvel.

We houden kantoor op bed. Ipad en laptop gebroederlijk en gezusterlijk naast elkaar. Eigenlijk moet ik als de wiedeweerga verder lezen en in dat woordje moeten ligt de hele voortgang besloten. Ben ik nog wel zo met al die mensen van ooit bezig, terwijl er om ons heen ook van alles en nog wat aan de hand is. Jac. Van Looy blijft boeiend, maar op de een of andere manier zijn ze vaak bevoorrecht, al is deze schilder en schrijver ooit opgeklommen vanuit een weeshuis, alleen dankzij zijn talent dat op de juiste waarde geschat werd. Zijn leven speelt zich toch af in een kleine erudiete kring van schilders en schrijvers.

Als tegenhang zijn er de documentaires. Gisteren zag ik er een over Somalië. Hoe daar de vruchtbare aarde aan het verwoestijnen is, terwijl de laatste boeren hun geloof staande houden te midden van de verdroogde vlaktes, waar ooit hun koeien en hun gewassen in volle bloei recht deden aan de zo gulle grond. Een schamel van lappen aan elkaar genaaid hutje waar de laatste boer met zijn gezin woont en wat schamele koeien, twee van zichzelf en een paar van anderen, hoedt. Alles trekt naar de stad, waar ze wonnen in vluchtelingenkampen en zelfs daar blijft men hopen op regen, zodat ze terug kunne keren naar het land dat niets mee geeft.

Zouden Faber en consorten daar eens naar toe gestuurd moeten worden, om te kijken hoe miserabele levensomstandigheden er voor zorgen dat je wel vertrekken moet om het hoofd boven water te houden. Want water is er allang niet meer. Ze vragen geen luxe, ze willen werken om iets op te bouwen, ze willen al die dingen die ieder mens zijn kinderen wil geven, namelijk een toekomst.

Met die beelden op mijn netvlies sliep ik in en het resulteerde in een waanzinnige droom met een overvloed aan alles, waar ook mee gegooid en gesmeten werd. Zelfs met hele mooie Delftsblauwe zaken en prachtige lappen. Overdaad schaadt. In de docu was er iemand die vond dat er teveel weggekeken werd van het leed en dat hij dat snapte, maar dat het ook betekende dat je de binding met het leed kwijt raakte. Dat is zo, natuurlijk.

Het haar is weer bijgekleurd. ‘Wil je niet gewoon grijs worden’, vragen mensen mij. Jawel, als ik zeker zou weten dat het spierwit zou worden zo’n prachtige frêle aureool, maar bij mij wordt het helaas Fabergrijs en daar moet ik nog even niet aan denken. Dus omarm ik Henna bruin, volkomen plantaardig en goed te doen. Gisteren heb ik het zelfs niet met shampoo na gewassen in de hoop dat de kleur langer blijft. We gaan het zien. En nu aan de letter, luiwammes.