Je zou er lui van worden

Dat weer wordt nog eens zeeziek van het geschommel. Stralend zonnetje, goed voor zo’n 7 graden vandaag. De koelkast is bijna leeg. De laatste gerechten dwars door de koelkast zijn een wonderlijke ratjetoe, maar toch erg lekker. Daar kom ik op omdat Worldpress wil weten wat mijn lievelingsgerechten zijn. Daar hangt een labeltje aan. ‘Met reuk en smaak’ of ‘zonder reuk en smaak’ gegeten. Beide hebben al tijden de kuierlatten genomen. Voor de laatste, ‘zonder smaak’, geldt alles wat uitgesproken hartig, zuur of zoet is, die laatste niet te en dan ook nog smeuïg. Voorheen vooral gerechten met een Oosterse inslag. Soep is een van mijn lievelingen, omdat ik daar op de een of andere manier altijd van opkikker. Dat is geen objectieve waarheidsbevinding want meestal kook ik het als ik me wat brak voel. Kippensoep en Noedelsoep staan daarbij hoog bovenaan.

Ooit bedacht ik dat ik de kippensoep van mijn moeder weer eens wilde proeven. Dat was al zo lang geleden. Ze maakte de lekkerste vond ik en om ze te evenaren lukte niet. Tot ik eindelijk er achter kwam, waar het toch aan schortte. Mijn moeder deed er foelie in. Foelie is de schil die om de nootmuskaatbol heen zit en het is een van de oudste specerijen ter wereld. Dat mooie kruid was uit mijn geheugen gevallen, maar is nu weer in ere hersteld. Van mijn voornemen om alle Hongaarse gerechten uit te proberen is niet veel gekomen. In het voorjaar mag het in de herkansing. Pörkölt en Lécso staan als eerste op de lijst.

Vandaag gaan we koffertjes inpakken. Er hoeft niet veel mee. Het meeste van wat ik hier draag, draag ik daar niet en vice versa. Het heeft te maken met dat rustige landleven. Makkelijke wijde slobbertruien of shirts en broeken, lagen over elkaar. Voor een uitje, een museumbezoek of de stad een paar aangepaste stuks en verder is het allemaal goed. De belangrijkheid ervan valt min of meer weg. Het hoeft maar aan een paar voorwaarden te voldoen. Niet knellen, voldoende ruimte voor beweeglijkheid, geschikt voor het ‘vuile’ of schilderwerk, warm of koel op z’n tijd. Het werkt heerlijk ontspannen. Duurzaam tot op de draad gedragen. Het maakt hier echt niet uit. Niemand die er op let.

Gisteren heeft Lief de zolder geïnspecteerd. Er is een klein gaatje in de nok, dat dichtgemaakt zal worden door vriend van Lief in de winter. Het martertje waart nog steeds rond, maar bescheiden. De zolderkamer is mooi droog gebleven en insecten-loos met de nieuwe aanpak. De mooie nieuwe sprei voor op de bedden hebben we naar beneden gehaald en een oude, niet zo fraai meer maar afdoende om stof en vuil te weren van de matrassen, vervolgens weer naar boven. Zo rommelen we wat aan. Het is de laatste keer dat Stoffie nog even alle kamers onder handen neemt, de laatste was draait en voor de laatste keer de vaatwasser.

Vriendinlief heeft hier de vorige keer een zogenaamd Carrom(Couronne)-bordspel van haar man laten staan en haar gitaar, die nog in haar wijnhuisje op de berg stonden. Ze heeft het huis verkocht en de spulletjes hier gebracht. Ze waren te groot om mee terug te nemen in de trein. Die gaan met ons mee. Dat betekent tegelijk dat er ook een bezoek aan Texel in het vooruitzicht is. Heerlijk toch om leuke plannen te maken. We kijken ook uit naar het filmhuis, de musea, het slenteren door de steden, fietsen in de bossen en langs de kust.

Lief kwam vanmorgen opgetogen van zijn ochtendwandeling terug. Hij had over de velden een aantal reeën gespot en twee ervan in vliegende vaart over de met rijp beslagen velden gevangen op de foto. We zien telkens sporen in ons bos en op het achterland. Ze trekken smalle paadjes, wissels genaamd, door het gras. Er is straks weer volop ruimte hier.

Ziezo, nog een laatste paar streken op het doek en dan in het voorjaar de draad weer oppakken. Nu eerst eens in de benen. Het zijn echte lummeldagen, je zou er lui van worden.