Zo simpel is het

Het is weer eens wat anders. Pas schrijven als de duisternis om ons heen al lang en breed is gevallen ook al is het nu pas kwart over vijf. Dat kwam door onze barre tocht van vanmiddag, want we hadden het idee opgevat om naar Boroka Otthon te gaan, dat voorbij Sentlorenc aan de voet van het Mecsek gebergte zou liggen.

En tot aan het dorpje Helesfa ging het helemaal goed. Zonnetje, beetje wind, iets lagere temperaturen dan gisteren, glooiend landschap, blauwe luchten, wat wil een mens nog meer. Nou, dit dus, maar geen onverharde weggetjes. Denk erom, onverharde weggetjes in Hongarije bezoeken met een luxe wagen is hetzelfde als het verzoeken van de Goden. Het begint aardig. Een wielspoor met gras ertussen, goed te doen, vrij verhard, geen vuiltje aan de lucht. Maar als je dan iets verder bent, daar waar geen draai meer te maken valt, verandert het geheel in keitjes en keien van formaat, waaronder kuilen in allerlei vormen verborgen liggen en nog een stuk verder rukt ineens de begroeiing op, terwijl Truus en haar tomtommetje toch echt aan geven, dat het de juiste weg zou zijn.

We komen aan de achterkant bij de Otthon, maar helaas, het is niet open. Groot hek met een hangslot. Dat betekende de moeizame weg terug. Daar dwaalden we rond en reden sommige wegen wel vier keer. Enfin, ‘Vele wegen leiden naar Rome’, grapt Lief en ik krijg veel zin om hem helemaal naar Timboektoe te wensen. Of iets als ’Gelukkig schijnt het zonnetje nog’. Tot tien tellen helpt nauwelijks en na een dooltocht van minstens een uur op alleen nog maar van dit soort weggetjes, zien we een auto uit het niets opdoemen, zo’n lekkere brede SUV weet je wel, die moeiteloos Gods water over Gods akker laat vloeien terwijl hij Truus voorbij dendert en haar zuchtend en kreunend achter laat.

Lief wil een weggetje in waarvan de Tomtom zegt dat je na 600 meter moet omkeren, en het ziet eruit als een duidelijk niet om te keren weggetje. Hakken in het zand aan mijn kant en de weg van de SUV achterna. We komen bij iets industrieels en eindelijk een verharde weg. En ja hoor, ook bij de voorkant van het vermaledijde huis dat we zochten en waar we een park om idyllisch te wandelen omheen hadden bedacht. Het leek eerder een socialistisch bolwerk door de aankondigingen op de bordjes en ook hier weer grote dichte hekken ervoor met hangsloten en wachtposten. De verharde weg was een soort pleister op de wonde. Onderweg stapten we uit om toch nog een stukje omhoog te wandelen en de prachtige omgeving te bewonderen. Een doekje voor het bloeden. Thuis waren er Griekse balletjes, toast en tzatziki met een wijntje voor mij en een biertje voor Lief om het ongemak te verzachten en op verhaal te komen, terwijl ik alle chant de misère over jullie uitstort. Maar met gevulde maag is het leed snel geleden hoor.

De filosoof is vandaag echt jarig en tien geworden. Als verrassing wachtte hem een tochtje door de oudste dierentuin van de wereld in Wenen, ‘Tiergarten Schonbrun’, daarna springen ze op de nachttrein terug naar huis. Hun vakantieweek is een staaltje van tijd verlengen. Alleen de logeerpartij al leek niet op drie dagen maar eerder op een week of twee. Handig. Het gaat om de beleving en niet om het aantal dagen dat erin gaat zitten. Dus mocht je een optimale besteding willen? Zo simpel is het.