Wie weet wat dat oplevert

Zo somber als de dag gisteren begon, zo stralend pakte de middag uit. Op naar Pécs om de ezel te bestellen. De vriendelijke verkopers van de kleine maar goed gevulde zaak hadden het druk. Er waren veel (jonge)klanten maar het internet deed het niet. Dat vergde extra schrijfwerk. In Pécs is een ‘faculty of music and fine art’. Het gebouw maakt onderdeel uit van het terrein bij het Zolnay museum, ‘A Kultura Varosa’ ofwel ‘De culturele stad’ genaamd. Daar heerst een prettige sfeer met de studiegeluiden uit de hoge ramen van de muziekschool, jonge mensen met boeken onder hun arm of zittend op de bankjes, druk discussiërend met elkaar. Het gebouw waar het winkeltje met kunstenaarsbenodigdheden is gevestigd is een wonderschone vorm van oud en nieuwbouw geheel in stijl van de stad. Met onze diverse telefoons konden we het internetprobleem wel tackelen en zo gingen we na aanbetaling met een reçu op zak richting Truus. De levering zal over twee weken zijn.

Er scharrelde een sjofel mannetje bij de afvalbakken van de gemeente rond die tegen het gebouw aanstonden. Hij was duidelijk op zoek naar statiegeld-blikjes en flessen. Wij hadden de blikjes netjes gewassen en in een plastic zak gedaan en waren eigenlijk van plan om die naast het inzamelpunt te zetten, maar nu gaf Lief het tasje aan de man. Er zaten zo’n twintig blikjes in, goed voor 0,50 forint per blikje. Dat is voor hem een sprankje hoop en voor ons een druppel op de gloeiende plaat. Zijn zwijgende gezicht lichtte op toen Lief hem de tas overhandigde. Dit voelde goed.

Het telefonisch consult, gisteren, bleek helemaal niet met de oogarts te zijn maar met iemand van het onderzoeksteam naar de status van COPD-patiënten. Ze zijn een thuiszorg aan het inrichten en stellen je elke week in de app ‘Thuismeten’ een paar vragen over hoe het met je gaat. In de app zitten voorlichtingsfilmpjes over de longen, acceptatie, verlichting, handige tips over energie verdelen, etcetera. Na een paar weken, in mijn geval twee maanden, volgt een bezoek aan de longverpleegkundige. Een mooie zorgvuldige aanpak is het. Zo hebben zij en ik goed zicht op het verloop.

In Brugge is het atelier van Arte Grossé die dit jaar een Koormantel en mijter heeft ontworpen voor Paus Franciscus die op 29 september naar Mechelen zal komen om een open luchtmis te houden in het Koning Boudewijnstadion. Het is een prachtig ontwerp en oogt vrij modern met heldere kleuren. Bij het bedrijf zit ook een metaalafdeling met andere Roomse voorwerpen zoals tabernakels, doopvonten, kelken, kwispels, monstransen en al dat andere goudgeklater dat voor mij in mijn jeugd van betekenis was.

Jaren behoorde het tot het culturele erfgoed. Veel draaide toen om deze mystieke omlijsting. Missen met drie heren, processies met een gedragen monstrans, doopfeesten en het heilig vormsel, biecht, misdienaren, priesters, paters, nonnen, kloosters, kerken behoorden het leven toe. Het geloof is van het voetstuk gevallen maar de rituelen vervullen nog steeds het verlangen van dat verleden dat eigenlijk niet meer was dan de saamhorigheid van een gemeenschap waardoor er een veiligheid en geborgen sfeer gekweekt werd en dus ook klatergoud. Goede sier die dat niet bleek te zijn. Maar in alles waren wij leken, bleek later.

Lief leest onder de vijgenboom zijn boek ‘Al het blauw van de hemel’ en reist met de hoofdpersonen mee in de camper. Ik benijd hem, omdat de inhoud hem dagenlang lees-en-reisplezier zal verschaffen en ook omdat het zo spijtig is dat ik het boek al uit heb. Voorlopig zal ik het moeten doen met al het blauw van de hemel hier, omdat dat vandaag zo ruim voor handen is. En mijn eigen reis, gewapend met penselen en de verf. Wie weet wat het oplevert.