Iedere dag

De zon scheen vanmorgen uitbundig. Het was nog wat frisjes, maar dat beloofde snel op te lopen tot een graad of 22. Goed te doen dus. Snel alle ochtendrituelen afgehandeld en en route. Richting Pécs, naar de beoogde Art-shop. We konden Truus stallen op de grote parkeerplaats in het centrum. Een mannetje stond auto’s op te wachten om ze een vrije plek aan te wijzen. Dat deed hij voor een paar forinten. Het was niet zijn baan, maar een bedelact. Dat mag niet, maar als ze er werk voor verzetten wordt het oogluikend toegestaan. Lief was royaal in zijn fooi.

De winkel bleek in een soort winkelcentrum, dat op delen van oude grondvesten van de stad was gebouwd. Helemaal bovenin vonden we de winkel in een hoek, zeg maar winkeltje. Eigenlijk een veredelde kantoorboekhandel met wat schildersbenodigdheden. Een aardig meisje dat Engels sprak, vader en moeder achter de toonbank. Penselen voor olieverfschilderijen is zo een, twee, drie niet gezegd in het Magyar, maar met handen en voeten kwamen we er wel uit. Eerst liet ze me alleen de setjes zien, maar toen we onze gegevens door gaven aan de toonbank om de te bestellen ezel, viel mijn oog op de wand achter haar. Penselen in alle soorten en maten. Jottem. Daar was ik goed mee geholpen. Voor een bedrag waar je in Nederland net één kattentong zou kunnen kopen gingen we met zes stuks tevreden op huis aan.

Op de weg er naar toe hadden we bij een grote woonwinkel al een nieuwe houten broodtrommel op de kop getikt omdat de vorige bezweken was door de tand des tijds. Daarna was het tijd voor de boodschappen bij een super in de buurt met als toegift een leuke onbekende weg naar de zes. Thuis thee en tevredenheid. Gisteren ben ik toch nog maar even in de weer geweest met de oude penselen. Het vordert aardig, al is ie wat breedgeschouderd. Hier en daar valt er zeker nog wat te duwen en te trekken.

Gisteren via het journaal de poppenkast van Prinsjesdag bekeken. Tot mijn grote genoegen gezien, dat prinses Amalia is uitgegroeid tot een prachtige schoonheid, waar niets, maar dan ook helemaal niets op aan te merken valt. Als je op al die praal van de lui in de zaal het gehakketak van de miljoenennota van vandaag plakt, blijft er niets meer over van de schone uitdossingen van de diverse parlementsleden. Wat word ik daar toch verdrietig van. Het ergst vind ik het dat ze alles wat met de mooie kanten van ons bestaan te maken heeft, zo te gronde richten.

Lief had gisterenmiddag een egeltje op zijn tocht gezien op de grond bij de Dennenhorst vlak achter de natuurlijke haag van takken en dat is een prachtige plek om zich in te verschuilen. Daar kan geen egelhuisje tegenop. Ik was naar achteren gelopen door het al herfstige bos, waar de rozebottels van de wilde roos en de kardinaalsmuts uitbundig vlammen tussen het dorre bruin en de kale takken. Het wilde bloemenzaad is uitgestrooid rond de twee vrouwenbeelden en in de bloementuin. Een belofte voor de volgende lente.

Broerlief is door de Pyreneeën aan het trekken en via Polarsteps krijgen we prachtige natuurbeelden te zien, pittoreske Franse stadjes, een azuurblauwe zee, mooie luchten. Hij is er als gewoonlijk in zijn eentje op uit met de fiets. In zijn element, letterlijk en figuurlijk.

De kinderen willen nu toch wel weten of we last hebben gehad van de storm Boris. Gelukkig niet, terwijl in de omringende landen deze snoodaard huishield is het ons bespaard gebleven op een klein gebiedje bij Budapest na en een week flinke regen hier omdat de ligging gunstig is. Tel uw zegeningen. En dat doen we. Iedere dag.