Nooit te oud om te leren

Eindelijk verlossende regen. Hoe blij kan je zijn met een flinke onweersbui. Alles veert op. Gisteren hadden we al geconstateerd dat de paarse dovenetel een plant is die heel goed tegen droogte kan. Tussen de wilde cichorei legt ze matjes neer van groen en trekt zich niets aan van het dorre gras. Belonen die wilskracht.

De vijgen zijn gewassen, gekookt met suiker, citroen en kaneel en met de staafmixer tot een rijke jam gemixt. De papierpulp begint al fijn te worden. Vannacht heeft ze weer in de week gestaan en ik ben benieuwd of het de juiste consistentie heeft.

Met de regen vliegen de vogels weer af en aan. Rond de twee berken is een vlucht spreeuwen neergestreken. Ze zijn druk aan het pikken, vliegen op, strijken neer, een vreugdedans van plezier. Eindelijk genoeg te eten aan insecten en ander grut. In korte tijd registreert de app achter elkaar spreeuw, huismus, pimpelmees, roodborst en vink, twee grote bonte spechten achter de berken. Fijn al die bedrijvigheid op het erf. Het is een prachtig schouwspel. Bomen worden druk bezocht. Ik probeer ze te vangen met mijn kleinbeeldcamera vanaf het terras.

Ineens realiseer ik me, dat ik met mijn leesoog(+2)door de camera kijk en weet niet of het van invloed is op mijn zicht. Ze vergroot weliswaar, ik zie het redelijk wel, maar zie ik net zo goed als een gewoon oog? Checken kan ik het niet want op deze Ipad kunnen geen foto’s worden ingeladen en mijn laptop ligt in Nieuwegein. Het is wel een leuk experiment. We zullen zien hoe de foto’s uitpakken.

Gisteren heb ik de wilde marjolein onder handen genomen. Ze was flink doorgeschoten net als de rest van het kruidentuintje en er groeide een opdringerige akkerwinde doorheen. Zoals de vogels hun veren schudden, zo schudt het groen de bladeren. Wat een weldaad, wat een luxe. De regen deert geen van beide. Onverstoorbaar hippen de spreeuwen voort.

‘Verloren grond’ van Murat Isik ligt in de aanslag. Dat wordt het tweede boek. Lief is ‘De smeekbede’ aan het lezen van Lianne Damen. Het thema is de slavernij in Suriname. Wat het extra inspirerend maakt is dat het zich ook voor een deel in Utrecht en Vianen afspeelt, waar ook onze voetsporen liggen. Toen ik voor de Historische kring verhaaltjes schreef, onder andere over het rampjaar 1672, kwam Vianen aan bod. We zijn er met z’n tweeën naar toe gefietst en hebben op de plek van waaruit Vreeswijk beschoten werd, gestaan. Op zo’n moment maakt de geschiedenis een inhaalslag in de geest. Dan zie je de beelden voor je van de verwoesting. Het boek van Lief is straks aan de beurt na ‘Verloren Grond’, heerlijk om de rust en alle tijd te hebben voor dit soort lange reizen.

Lief vraagt of ik Zuurzak ken. Ik denk onmiddellijk aan een soort hangop of Jan in de Zak. Twee totaal verschillende gerechten. Hangop is uitgelekte karnemelk of yoghurt en Jan in de Zak is ingewikkelder. Met bloem, gist, rozijnen en eventueel spekblokjes en gember. Het deeg gaat in een doek of zak en wordt langzaam in bouillon anderhalf uur gegaard en dan te drogen gelegd in een warme ruimte. Nee, Zuurzak blijkt een tropische vrucht te zijn. Guayabana is de andere benaming ervoor. Het is een wonderlijke vrucht om te zien. Van de bladeren kan je thee trekken en de vrucht wordt gebruikt in smoothies en zuurzak-ijs. Nooit eerder gehoord, achteraf wel eens gezien, maar ook niet geproefd. We zijn nooit te oud om te leren.