Boekenbrij

Tijdens de verjaardag van kleinzoon spraken we over de vakantie met elkaar volgend jaar, vermoedelijk met de herfstvakantie. Uitverkoren plek is het eiland Terschelling, waarbij we zullen moeten zoeken naar een groot huis want met elkaar zijn we al met 22 mensen, groot en klein.

De laatste keer was in Frankrijk in oktober 2022. Het huis was fantastisch met voor ieder een eigen kamer met badkamer en toilet en soms door twee gezinnen gedeeld. We sparen er voor. Iedere maand gaat er een tientje per persoon naar de pot. Het is een week om naar uit te kijken.

Het boek ‘Wolkenatlas’ van David Mitchell gaat mee in de koffer naar Verweggistan. Dankzij zijn boek kom ik erachter dat hij een boek vertaald heeft van de autistische jongen Naoki Higashida. De jongen geeft zelf een verklaring hoe hij tot het schrijven van dit boek gekomen is. ‘

Als klein kind had hij geen idee dat hij anders was dan de anderen totdat die hem er op attent maakten en er onmiddellijk bij zeiden dat het een probleem was. Dat moest hij beamen want tot een gesprek komen lukte niet. Hij kon wel hardop een boek lezen of zingen, maar als hij met iemand wilde praten verdwenen alle woorden uit zijn hoofd’.

Op dat zinnetje bleef mijn aandacht hangen. Wat een mooie beeldspraak om te vertellen dat in gesprek gaan onmogelijk was. Zonder woorden is er niets. Waar komt dat verlammende verdwijnen vandaan, dat hem zo zenuwachtig kan maken dat hij weg wil rennen en dat soms ook doet.

‘Hij stelde zich voor dat autisme een normale karaktereigenschap was en dat iedereen autistisch was. Hoe makkelijk zou het dan worden. Dankzij zijn moeder en een mevrouw op school heeft hij leren communiceren door het geschreven woord. Daarom schreef hij dit boek om andere kinderen en hun ouders te helpen door uit te leggen wat er in het hoofd van een autist omgaat. Hij beseft dat hun wereld er heel geheimzinnig uit moet zien en vraagt om te luisteren naar zijn verhaal. Daarbij wenst hij de lezer veel plezier op een rondreis door hun wereld’.

Dit boek kan een verhalenverslinder niet laten liggen. Zeker nu Naoki ons zelf uitnodigt om hem beter te leren kennen.

Het boek en het toneelstuk van ‘Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht’ van Mark Haddon had al veel verduidelijkt over hoe een omgeving er uit kan zien voor mensen met een autistisch spectrum en hoe de indrukken op je af kunnen komen. Vooral sterk was het toneelstuk dat ik daarvan gezien heb. De dreiging op het station waar de hoofdpersoon terecht kwam, werd uitgebeeld met grote lockers die hem omsingelden en insloten, waarbij het hotsende en butsende ijzer een oorverdovend lawaai veroorzaakte.

Ik dacht altijd dat Mark Haddon zelf ook een autist was, maar dat blijkt niet zo te zijn. Welke auteur dan wel. Iets met treinen. Op google is het snel gevonden. Het boek van John Elder Robison. Zijn boek kreeg de titel ‘Ik hield altijd al meer van treinen: Mijn leven met Asperger’s. Ik heb het jaren geleden gelezen en was er eveneens zeer door geraakt.

In ieder geval is er opnieuw genoeg geestelijke inspiratie als de koffer zich met boeken vult. Voldoende leesruimte in de stilte die zal volgen op de afgelopen heerlijke hectische periode. Murat Isik zijn ‘In de mist van Golden Gate Park’ zal dan al uit zijn, want volgende week woensdag is er nog een bijeenkomst met onze boekenbabbel. De dikke pil vordert gestaag. De Wolkenatlas van David Mitchell is minstens zo dik. Een nieuwe stapel om een weg door te banen. Zoals de lettervreter dat deed op school, een rups als handpop die dwars door alle bladzijden heen kon knagen in Luiletterland. Waar zouden we zijn zonder die heerlijke boekenbrij.