Een vroeg-uit-de-veren-dag

Ziezo. Dat was een enerverende dag met wisselende ervaringen en emoties. In de afgelopen nacht kwam mevrouw Mug een robbertje ‘Nanananana’ doen. Iedere keer kwam ze tot vlak bij mijn oor zoemen en als ik dan opsprong, om haar een oplawapper te geven was ze in geen velden of wegen meer te vinden. Uiteindelijk viel ik tegen vieren in slaap…Een dommeltje van een uur, want om vijf uur ging de wekker. Pakken, douchen en naar beneden voor een kwark, de medicijnen en een flesje water. Bij dochterlief om zes uur de planten op het balkon verwennen en daarna in een moeite door via Amsterdam naar Harlingen. Een beetje drukte, maar het viel toch alles mee. De weidsheid van de afsluitdijk liet me mijmeren over Vasalis en haar twee soldaten, het messcherpe gras, het hoofd boven water en de deinende zeemeermin, maar in werkelijkheid waren alle zeemeerminnen die ik tegenkwam slechts stugge windaanbidders op een lang en stalen been en overduidelijk een begin en een einde in afwachting wat de dag mij brengen zou.

Als ik ergens in het Noorden zou willen wonen is het daar. Een klein huisje in een nauwe steeg, de zilte zeelucht, een aandoenlijk verleden en overal de stilte, ondanks de reuring van al die toeristen voor Vlieland en Terschelling. Ik liet Truus enigszins bezorgd achter met haar sleutel volgens de instructies van de overdekte lang-parkeren garage. De rederij was om de Hoek, wat een groot voorbeeld was. Na de eerste koffie verkeerd die morgen konden we inchecken met de QR-code. En na wat wachten in de te warme hal was er een rustig plekje beneden, zodat ik niet nog meer hochies of trappen moest klimmen. De loopplank was al genoeg geweest.

Het was een mooie observatieplek daar. Al die mensen die die twee uur moesten overbruggen en die je kon indelen in verschillende categorieën. Je had de online gluurders, de lezers, de spelletjes-spelers, de slapers, de eters, de tuurders en de dromers. Daartussen zaten darrende kinderen, einzelgangers, stelletjes en gezinnen. Twee uur overbruggen is aanvankelijk vechten tegen de slaap, Hongaars leren zonder geluid en lezen in het boek van Murat Isik, net zolang tot de boot vaart begon te minderen en wilde gaan aanmeren. Ik was er van overtuigd dat mijn lieverdjes op de pier stonden te zwaaien, dus zwaaide ik uit alle macht terug, maar dochterlief had geen roze truitje aan, ontdekte ik bij de aankomst en achteraf had ik dat kunnen weten.

De fiets stond klaar en ene Mart legde me uit hoe alles werkte. Al die maatjes en Mart zelf worden almaar jonger en jonger of…Met de in mijn armen gevlogen lieve familie reden we op de fietsen naar hun camping. Na de lunch zouden we even bij het pension gaan kijken.

Wat een heerlijke camping, volop ruimte omdat alle tenten zoveel mogelijk in een kring staan en het middenveld leeg blijft. Daar kunnen alle kinderen naar hartelust voetballen en rennen.

Dochterlief en ik reden vast naar het pension, de rest kwam later. Het was ongeveer een kwartiertje fietsen en heel makkelijk te vinden. Wat een sprookjespension. Geen luxe maar sfeer, overal waar je kijken kon. Een huis om in te wonen met wijze waarheden op de ruiten, bloemen overal een fleurige ontbijtkamer, aandoenlijke kamers, een prachtige bloementuin en als geheel een hommage aan een ver verleden. Hoe het verder is gegaan bewaar ik voor morgen, omdat de slaapwijn van schone zoon en dochterlief een woordje meespreekt. Tijd om wat slaap in te halen. Morgen is er weer een vroeg-uit-de-veren-dag.