Kalmte zal U redden

Dochterlief belde. In la Douce France, waar ze vakantie vieren, is het ook al zo heet. Drieëndertig graden om negen uur in de morgen. Geen sinecure. Haar schoonzus met gezin was weer vertrokken na een week, dus ze hadden het rijk alleen. Altijd goed en extra veel vrije tijd voor elkaar. Dribbel heeft toch opnieuw last van zijn oren. Zwemmen met de buisjes werkt gewoon niet, is haar conclusie, ook al beweerd men van wel. Volgende vakantie toch maar direct afplakken. Ach ja, die kleine beslommeringen.

In de middag werd ik opgehaald door zoonlief om naar de rommelmarkt achter de Europalaan te gaan waar mijn schone dochter met haar moeder en haar zus een kraam hadden. Het was er zonovergoten, letterlijk, want geen boom te bekennen. Alle wegen in de omtrek waren opgebroken, dus moesten er heel wat capriolen uitgehaald worden om er te komen. Nou is zoonlief niet voor een kleintje vervaard.

Het stralende snoetje achterin had nergens last van zolang Nijntje maar opstond. Zoonlief hield hele gesprekken met zijn zoon op een verklarende toon, zonder baby-gekir. Precies zoals ik dat zelf ook graag deed. Fijn om te horen dat er een stokje wordt doorgegeven. De kraam lag nog vol. Tot groot verdriet van alle kraamhouders was deze markt afgelegen en moeilijk te bereiken en dat was te merken ook. Daar hielpen de zonnige Latin-klanken geen lieve vader-of-moedertje aan. Natuurlijk ging ik met kleindochter de markt over en we vonden inkt, gemaakt van rode uien, die sepia kleurden en van zwarte bessen die echt wel zwart bleven. De vrouw had de smaak van inkt maken met natuurlijke producten helemaal te pakken en had er lustig op los geëxperimenteerd.

Kleindochter mocht in de hal wat uitzoeken en koos een keramiek blaadje waar je je sieraden of een mooi voorwerp op kon leggen. Het werd zorgvuldig in vloeipapier verpakt. Voor ons kleine lachebekje kochten we een gebreid beertje met een broekje aan, die door een oma Els was gebreid. Zelf zag ik nog een mooie zacht-oranje tuniek, waar de vrouw iets teveel voor vroeg, maar ach, ter compensatie van de stille markt en de hoge kraamhuur. Ik was er in ieder geval blij mee.

Tegen vieren was het opruimtijd. De auto waar alles weer in moest stond achter de kraam. Ik kreeg een tas met kringloopspullen mee, die ze anders weg zouden gooien. Ik kan het eenvoudigweg niet over mijn hart verkrijgen om goede spullen rücksichtlos in de kliko te werpen. Zoonlief sjouwde de tas naar de auto. Voor tante Pollewop zat er nog een mooi roze tulen jurkje in en stoere booties maat 28.

Wij gingen met z’n drieën nog een ijsje eten bij de lekkerste ijswinkel van Utrecht, want dat had hij in de telefoon snel opgezocht. Het was net aan de andere kant van het Merwedekanaal. Er kwam een plekje vrij op een van de bankjes. Met de duiven om ons heen kon er natuurlijk niets anders gezongen worden dan De Duiffies van Leen Jongewaard. Kleinzoon genoot met volle teugen en zoonlief niet minder.

Thuis bracht hij de zware tas de trappen op naar boven terwijl ik mijn vingers over beentje en armpjes in het nekkie liet kietelen waarbij de schaterlach van de kleine uitnodigde tot steeds opnieuw. Knuffies en zwaaien en tot gauw.

Lief belt rond elf uur. Daarna ga ik naar de tuin. Eerst nog even bij dochterlief langs voor de balkonplantjes. Wel kalmpjes aan vandaag want het beloofd aardig warm te worden en er is nauwelijks een zuchtje wind. Kalmpjes aan dan breekt het lijntje niet of zoals lief en ik altijd tegen elkaar zeggen: Kalmte zal U redden.