Het schept een band, letterlijk en figuurlijk

Aanvankelijk dacht ik dat ik in de versnelling moest werken om de ochtend rond te krijgen en klaar te zijn voor het vertrek rond half een. Maar de tijd bleek zich als de zee zelf uit te spreiden en kabbelend verder te dijen.

De kleding die ik mee wilde nemen was vorige week al bij elkaar gezocht en daar kwamen nog een paar items bij. ‘Wat heb je er in godsnaam allemaal in zitten’, vroeg zoonlief zich af, die doorgaans niet zo’n moeite had met enig gewicht. Om tien voor half een gingen we naar beneden, hij sjouwde de bagage, de lieverd en vijf minuten later kwam zuslief aangereden en was het inladen geblazen. Nu leidde het nog niet tot puzzelen, dat zou later pas komen.

Jongste zus vond ons te vroeg op haar stoep. Ze had op één uur gerekend en was nog lang niet klaar. We gaan nu al zo’n tien jaar op reis met elkaar en dit was inmiddels een vertrouwd beeld. Ken je pappenheimers. Na de koffie reden we de file in en besloten onmiddellijk om binnendoor te gaan, een uurtje langer, maar zeker de moeite waard. Alleen bij Rotterdam werd het wel erg industrieel. In Zwijndrecht namen we een uitgebreide en uitgelezen lunch bij een walhalla aan eettentjes, waartussen wij er een met uitzicht op het water hadden gekozen. Een heerlijk maaltijd met zorg bereid. Om zoveel mogelijke ervan te kunnen genieten, dubbelden we. Twee aan twee een andere maaltijd en half om half. Perfect.

Zeeland binnen door was goed te doen en het bleek een voorspoedige rit, dat eindigde in het steeds bekender wordende landschap om dat we bij vorige Zeeland-vakanties al zo vaak over het eiland waren gefietst. Alleen de kneuterige namen al zijn goed voor oneindige mijmeringen: Poppekerke, Boudewijnskerke, Serooskerke, Grijpskerke.

De boodschappen bij de buurtsuper leverde ons gistende appels op en de hele reutemeteut in de tas was ondergesijpeld met deze spontane, ongewenste, cider voor arme mensen. Zuslief ging met water en closetrol aan de slag en mompelde haar verwensingen aan het adres van de super. Thuis werd alles nog eens dunnetjes nagepoetst, vermaledijde vakkenvullers die niet hadden opgelet. In de nieuwe zak bleek ook al rot fruit te zitten. Daarmee hadden ze hun kruid, of moet ik zeggen fruit, verschoten. Vandaag gaan we naar een concurent.

Het stadje was duidelijk op toerisme ingesteld. Een groot plein vormde de dorpskern met gezellige terrassen. Later zou blijken dat kreek en zee slechts twee tot vier minuten lopen waren vanaf ons huisje, dat de laatste was van het dorp. Je kon je voorstellen dat klompen er vroeger over de kasseien hadden geklepperd, al waren die kasseien allang vervangen.

Het huisje was niet groot maar precies pas. Keuken, zitkamer, buitenzitje, zonnestoelen waarin je eventueel rondom kon zitten, twee slaapkamers. Ruimte genoeg om de zon op te zoeken. Natuurlijk volgde een verkenningstochtje met als beloning de ondergaande zon en een schip dat voorlangs voer. Als je goed keek, schitterden de windmolens door het beeld heen. Leuker waren de silhouetten tegen het licht op de dijk. Ziezo, die waren binnen. Thuis voor de liefhebber nog wat te nassen en een wijntje voor het slapen gaan. We probeerden B&B vol liefde te vinden, maar dat lukte niet. Morgen maar gewoon de afleveringen kijken en de vorige bij uitzending gemist op Ipad of telefoon.

Voor vandaag zijn de fietsen besteld en maken we een verkenningstocht. Zuslief had al ontdekt dat rond de kreek het wandelpad van Charley Toorop liep en die viel ruimschoots te wandelen. Wat leuk. Het schept een band, letterlijk en figuurlijk.