Het blijft altijd weer een feest

Het is vakantie rondom ons, dat was goed te merken. Het parkeerterrein van Voorlinden was overspoeld door auto’s met Duitse, Belgische en Nederlandse nummerplaten. Geen greintje kans op een parkeerplek, of wel. Mannen in gele hessen liepen speurend rond om daarna de nieuwkomers met een armzwaai te wijzen waar er nog wel plek was. We moesten een stuk lopen om bij het museum zelf te komen waar de tentoonstelling van Ron Mueck onder andere was met ‘de grootste soloshow ooit’ volgens de website. Toch meen ik meer beelden van hem bij elkaar gezien te hebben in De Hallen in Haarlem, jaren geleden. Daar zaten ook de meest ontroerende bij zoals het slapende oudje in het veel te grote bed of de grote hurkende ‘Boy’ en de pruilende man. Prachtige beelden, stuk voor stuk. De fascinatie van Ron Mueck behelst hyperrealisme, schaalvergroting en verkleining en het spelen met buitenproportionele verhoudingen.

Het feit dat we me z’n drieën waren maakte er een heel bijzonder bezoek van ondanks de drukte. De dochters genoten. We lieten de lange rijen voor sommige van Muecks beelden voor wat het was en diepten ‘het hoofd’ dat daar te zien bleek, later op uit de catalogus. Toch meegekregen haha. In feite waren er drie ‘tentoonstellingen’, Cloudwalker en Mueck en de vaste collectie Highlights. Cloudwalker is een wereld waarin diverse kunstenaars hun dromen hebben omarmd en gestalte gegeven. Bij de film ervan, waar gelukkig bankjes stonden, werd ik vanuit het begin van de zaal vriendelijk toegelachen. Ik kon nog niet helemaal zien wie het was, tot we naar een volgend onderdeel wilden en we haar met een vriendin konden begroeten. Het bleek een van de lieve medewerkers te zijn van Kunst Centraal, waar ik jaren kind aan huis was geweest. Waarom doet het het hart toch altijd weer zo goed een vertrouwd gezicht uit het verleden te zien. De zoveelste deze dagen. Het is het weekend van de Nostalgie met een hoofdletter.

De dochters bekeken de beide winkels uitvoerig en ik kreeg een handige opvouwbare rugtas van hen, alvast voor mijn verjaardag. Een lichtgewicht en minder zwaar dan het zwarte rugtasje dat ik nu had. Natuurlijk moest alles bezinken, dus liepen we langs de wuivende bloemenvelden van Piet Oudolf die door stemmig kleurgebruik een lust voor het oog waren, naar de grote bruine tent, waar je een kop koffie kon krijgen. Ze hadden enkel muffins en appeltaart als lekkers erbij. Natuurlijk, het ging erin als koek, mooi en behapbaar, letterlijk.

Even zon voelen op de bleke huidjes en frisse lucht snuiven, omdat het binnen toch wel erg vol en benauwd was geweest. In eerste instantie hadden we wat harde stoeltjes, maar even later kwamen drie diepe stoelen vrij. Het lijf strekte zich behaaglijk, niet minder door de warmte van de zon. Het voordeel van een hele dag met elkaar zit ‘m ook het delen van de verhalen en gedachten. Het voelt al snel als een paar dagen weg. Het was vijf uur toen we er weer wegliepen. De dames wilden even toiletteren, maar het museum was al dicht. ‘Dan gaan we in het restaurant, daar waren we de vorige keer ook geweest‘, zei de oudste. ‘Dan eten we er gelijk een klein hapje’ opperde de jongste. Dus zaten we in de sfeervolle ruimte op de valreep nog achter een pinsa, een Italiaans platbrood met knoflook, feta, rode uien, tuinkers en yoghurt en zes bospaddestoelen-bitterballen met truffelmayonaise. Heerlijk, precies wat we nog nodig hadden.

Terug wandelend wees ik de dametjes op de kabouterboom, dochterlief ontdekte daar een zwembad bij in de vorm van een hartje, langs de wuivende grassen en het water, langs de Lakenvelders met hun karakteristieke witte band in het midden en wandelden op ons dooie akkertje naar Truus, die nu helemaal alleen in de laatste rij stond.

Kunst en cultuur snuiven met twee lieve mooie dochters. Het blijft altijd weer een feest.