Tanden op elkaar en gaan

De tweeling is jarig. 39 Jaar geleden reed ik naar het Antonius in Nieuwegein met de dagboeken van Vasalis onder mijn arm, een fles wijn en ik kocht in het winkeltje twee beertjes, een witte en een lichtbruine, voor de arts die me zo vriendelijk zou begeleiden. Ze waren maar liefst een maand te vroeg terwijl we het pas met 26 weken wisten. Was alles al in gereedheid gebracht voor de komst van de twee. Haha, nee hoor, dat was het bij geen van de telgen en nu dachten we nog een maand te hebben. We hadden twee mooie meisjesnamen uitgezocht in de vaste veronderstelling dat wij een echt meisjesgezin zouden blijven met die twee grote dochters van ons en deze twee. Het was nog niet zo algemeen om het geslacht voor de geboorte te laten vast stellen. Bovendien lieten we ons graag op de natuurlijke wijze verrassen.

Nou dat laatste was een feit toen bleek dat er twee jongetjes in mijn armen lagen. Een ervan moest direct door naar de couveuse, want hij had wat in de verdrukking gezeten door zijn iets zwaardere, zes minuten oudere, broer. Ze kregen ieder een naam uit het grote ongewisse en die paste wonderwel bij die van de dametjes. Omdat ze net geen 2400 gram wogen was het een mooie bevalling en duurde alles precies een paar uurtjes. Geen centje pijn op die manier.

De mussen vielen van het dak van de hitte, maar ik was verlost van mijn buik. Heerlijk hoor en met de jongens was verder alles goed. Zeven verwendagen in het ziekenhuis en ‘s nachts op de zusterpost voeden, omdat het zo vertrouwd was er te zijn. De vader van de twee timmerde in allerijl een babykamertje in elkaar, de meisjes kregen tot hun grote vreugde de zolder. Een bewogen en drukke periode brak aan.

Ze vieren het niet of in hele kleine kring. Volgend jaar wordt een jubileum. Maar we zijn ook aan het kijken of we dan naar een familiehuis kunnen met elkaar zoals we gewend zijn te doen als er genoeg geld in onze gezinspot zit. En dat is het geval. Mooi werk. Dan vieren we het samen-zijn, een mooi en bijzonder gegeven.

Gisteren dacht ik dat de buikgriep alweer de kuierlatten had genomen, maar toen ik wat kleding uit ging zoeken om weg te brengen naar de kringloop bleek al gauw dat mijn hoofd er klaar voor was maar mijn lijf iets anders in gedachten had. Na een boodschapje was ik compleet gevloerd. Alweer pas op de plaats.

Tijdens het winkelen wist ik ineens waar ik trek in had. Springrolls. Van die luchtige groenterolletjes in rijstevel met wortel, paksoi, komkommer en paprika en een sausje van ketjap met vissaus en citroen. Als je luistert naar dergelijke ingevingen, dan ben ik er van overtuigd dat het op dat moment kennelijk goed voor je is. Het is namelijk geen dagelijkse kost.

Zonder voetbal is de rust weergekeerd en kan je weer stappen maken. Geen tuin dus nog, dat moet wachten tot volgende week. De lichte maaltijd bereiden en bankhangen met voldoende leesvoer om me heen. Vandaag maar eens kijken hoe en wanneer ik de jongens liefdevol kan omhelzen. Het is ook de laatste schooldag voor alle kleinkinderen en dochterlief. Ach die enorme hectiek van de laatste dagen als je eigenlijk al op je tandvlees loopt. Sterkte lieverd. Tanden op elkaar en gaan.