Zij en ons nieuwe plan mogen samen stevig wortel schieten

Mensen van de provider te pakken krijgen is hier mijl op zeven. Lief had het lumineuze idee er naar toe te gaan. In Szigetvar zat een klein winkeltje. Twee mensen achter de desk. Lief deed het verhaal en we kregen het telefoonnummer mee, dat we eigenlijk al wisten. Thuis in alle rust het nummer gebeld. Een vrouw die in ratelend Hongaars haar verhaaltje afraffelde en daar werden we op generlei wijze wijzer van, want in feite zei ze niets. Vriendlief gebeld. De router had aan de onderkant nog een key op een sticker. Nooit aan gedacht. Computer opgestart, Key ingevoerd, nul op rekest. Vriend had het ook nog over bellen met een Nederlands nummer dat dan niet gaat en met de Hongaarse huistelefoon misschien weer wel. De Nogmaals een mevrouw met een verhaaltje en achteraan het relaas een zinnetje” If you speak english please deal blrlrl’. Dat laatste bleek niet te verstaan.

We besloten terug te gaan naar het winkeltje. Nu nam de man de tijd. Hij tikte wat gegevens in en gaf antwoorden in zijn beste steenkolenengels waar zijn collega steeds om moest grinniken. Het bleek dus na veel vijven en zessen dat het systeem zwaar verouderd was en we toe waren aan vernieuwing. Dat was het hele eieren eten. Man maakte de afspraak in orde en woensdagmorgen tussen tien en twee komt er een installateur aan huis. We konden opgelucht ademhalen. Een hele geruststelling waar we wel meer dan een halve dag zoet mee waren geweest. Internet vreet tijd.

Een lief schrijven van vriendinlief over de blog van gisteren en het verhaal van de groene glazen fles. Het bracht haar een herinnering aan vroeger, waar ze als klein kind was geobsedeerd door de grote blllllurp die een gistbel liet ontsnappen uit een rode dop, als de druiven in zo’n zelfde fles stonden te gisten. Ik kon dat kleine meisje op haar blote knietjes turend in de fles voor me zien om het moment te vangen dat het weer zou gebeuren. Ze bedankte me voor de herinneringen. En ik nu op mijn beurt haar voor het mooie beeld dat ik erbij kreeg.

Vanochtend hadden we een gesprek dat ons verblijf hier een stuk ruimer zal maken voor beiden. We hadden het er al eerder over gehad, maar steeds wogen de bezwaren om de zorg die het met zich mee zou brengen zwaarder. Bij drie maanden hier mis ik de kinderen erg. Afgelopen week had ik het uitgestelde verjaarsfeestje van de jongste kleinzoon en mijn schone dochter gemist. Omdat zij 35 werd en hij een werd het feest groter gevierd op een mooie locatie met familie, schoonfamilie en vrienden. Er was voldoende speelplek voor klein en groot en het zag er verleidelijk uit. Alle verjaarsfeesten zijn niet te doen, maar mijlpalen misschien wel. Het zou fijn zijn als ik dan wat meer heen en weer kan reizen. Lief is hier het meest op zijn plek. Zijn hele ziel en zaligheid woont in elke vezel.

Een en ander impliceert dat we elkaar daarin meer tegemoet kunnen komen door elkaar te durven loslaten.

Als symbool voor deze nieuwe fase in ons samenzijn plant Lief nu de wilde roos vlak onder de half dode wilg, zo dat ze bij hem weer nieuw leven kan inblazen. Zij en ons nieuwe plan mogen samen stevige wortel schieten.