Zonder je ooit één minuut te vervelen

In het Joods museum is een tentoonstelling van Charlotte Salomon in close-up, zie ik tot mijn spijt, maar die tranen zijn te vroeg gespuid. Het blijkt dat de tentoonstelling loopt tot 19 september. Ziezo dat staat in de agenda voor juli.

Charlotte Salomon groeide op in Berlijn in de jaren dertig. Ze studeerde aan de kunstacademie en vlucht in 1939 naar haar grootouders in Zuid-Frankrijk. Daar maakt ze een multi mediaal kunstwerk bestaande uit bijna 800 gouaches. Ze wordt in 1943 op 26-jarige leeftijd in Auschwitz vermoord. Haar ouders vinden het kunstwerk Leven? Of Theater? In 1947 en publiceren het. Het geeft een krachtig beeld uit die jaren dertig waarbij de ontwikkelingen van de film een belangrijke rol spelen. Diep onder de indruk ben ik van haar werk. Dit is een fijn vooruitzicht.

De groene flessen hebben een nachtje staan weken en zijn redelijk schoon geworden. Een compositie voor op het vorig jaar gemozaiekte tafeltje was de gedachte, en daar stonden ze wel mooi te zijn maar toch een tikje doelloos. In de grootste fles had ik de rietpluimen van het pampasgras gezet. Als het een compositie in het groen is, dan mag er voorwaar ook nog groen bij, dus ging ik op grassenjacht. De aren van de tarwe, wat haver, de klimop, de rozemarijn en twee margrieten en ziedaar. Het werkte.

Het is eerste pinksterdag, de dag dat mijn tweede dochter geboren werd. Niet op deze datum trouwens. Uitgerekend op deze dag heeft de papaver een van haar knoppen geopend en pronkt met een prachtige sterke bloem. Mijn moeder en papavers en uitgerekend op Pinksteren. Ze had haar tuin er vol mee. Dankbaar keek ze ze elk jaar de grond uit, net als de bloemen aan de forsythia en de bloesem aan de oude peer. Postzegeltuintje met persoonlijke juwelen. Schoonheid weerkaatst als ze haar onderzoekende blik er op werpt.

Mijn Pinksterkind is hard aan het werk in haar tuin die naast de mijne ligt, gisteren ook al. Ze stuurde foto’s van onze tuin, vol brandnetels, vingerhoedskruid, geraniums en roosjes. Ze had gemaaid en alles oogde zo heerlijk behapbaar, sinds we weten wat er allemaal in de Hof is gebeurd. Haar kas ziet er geweldig uit, vol tomatenplantjes, de bedbakken zitten vol moestuinplanten. Ook de selderie van eigen kweek. Bij ons gaat de babypaksoi als een speer en alle kruiden evenzeer, de courgette blijft wat traag, maar de pompoenen gaan ook heel hard. De hop is ondeugend en probeert overal doorheen te woekeren, maar we houden ‘m kort.

Gisteren zat de kolibrivlinder aan de salie te lurken, zo’n geweldig gezicht. Snel een foto gemaakt en daarna een filmpje want ze beweegt zo snel dat je haar nauwelijks vast kan leggen. Het filmpje heb ik op insta en facebook gezet, de foto zal ik hier laten zien. Het blijft elke dag genieten van al wat groeit en bloeit en iedere keer ontdekken we zowel in het huis als in de Hof iets nieuws. Eigenlijk kan je hier met gemak maanden doorbrengen zonder je ooit één minuut te vervelen.