De voelbare geborgenheid

Sinds gisteren leef ik met het verhaal van Jonathan Livingston, een verhaal van Richard Bach, omdat de kinderen me vertelden dat dat verhaal de rode draad was die door de afscheidsdienst heen liep. Het was een lievelingsboek van schoonzus. Neil Diamond heeft deze reis ook vertolkt en dat is gebruikt als de muziek bij de film die er van gemaakt is. Op haar verzoek begon men met het zingen van Imagine van John Lennon. Het zingen van dat lied is een mooie manier om duidelijk te maken hoe de wereld er eigenlijk uit zou moeten zien. Grenzenloos, vredevol, liefdevol en voor iedereen een warm bestaan, samen om met elkaar te spelen, te leven en te delen

Er werd gesproken, er was een boekje met het verhaal van Jonathan en een foto van schoonzus naast elke bladzijde, als sfeervolle muziek werd Neil Diamond gedraaid, door haarzelf uitgekozen, en tussendoor was er een gesproken woord, door de kinderen, de broer, de buurvrouw, de vader van de kinderen en haar beide pleegkinderen waaruit vooral naar voren kwam hoe nobel ze was en met haar grote hart openstond voor ieder die hulp nodig had.

Het verhaal kon je dan lezen als de muziek te horen was. ‘Jonathan is anders dan de andere zeemeeuwen, hij wil niet alleen maar eten zoeken, hij wil vliegen en daar het allerhoogste bereiken wat mogelijk was. Hij bereikt zijn doel door de prachtige duikvluchten, loopings of een langzame verticale rol en is in zijn element. Als hij denkt het ultieme bereikt te hebben en niet hoger meer te kunnen komen twee sterrenmeeuwen met hem wedijveren en houden alles met gemak bij. Ze vragen aan hem of hij mee wil om hogerop te gaan naar huis. En Jonathan kijkt naar de wereld beneden hem dat hem zo verschrikkelijk veel geboden had en zei: Ik ben bereid en vloog mee met de sterrenmeeuwen, naar die andere wereld, naar huis.’

Een mooiere verzinnebeelding van de weg die ze heeft afgelegd, vooral de laatste tijd met haar zieke lijf, dat steeds meer veren moest laten, is er in mijn beleving niet. En ja, ze was bereid.

Nadat ik gisteren mijn blog geschreven had, werd er hier hard op de deur gebonkt en Jona Pot geroepen. Lief snelde vanachter uit de hof naar het hek en het bleek de pakketbezorger te zijn, hij had niet de bedbank bij zich maar wel een pakje voor mij. Nou ja, een pakje…zeg maar pak en zwaar en prachtig versierd waarin ik de schilderkunsten van mijn lieve tante Pollewop herkend. Het bleek een echte moederdagdoos te zijn vol met kleine attenties, kattebelletjes, ontroerende brieven, tekeningen en schilderwerk van de kinderen, een gedicht over kletsen en etsen van kleinzoon 2, stroopwafels en Wilhelminapepermunt, een glas in lood om voor het raam te hangen en foto’s, geschept papier om bij het etsen te gebruiken en kaarten, zulke lieve en mooie kaarten. Samen met de herdenkingsdienst in mijn eentje schoot de emotie in pieken omhoog en omlaag, van traan naar lach en terug. Het had geen mooier moment bezorgd kunnen worden. De kinderen, schone kinderen en kleinkinderen zo dichtbij te voelen ook al ben ik zo ver weg is een heel intens houden van. Onze wereld. De wereld van John Lennon in een notendop, de voelbare geborgenheid.