Pure weelde

In de kunstbrief van See All This stelt Nicole Ex een aantal vragen aan de trendvoorspeller Lidewij Edelkoort. ‘Wat betekent tijd voor iemand die de toekomst voorspelt? En hoe word je een voorloper, een tijdreiziger, een duider van dingen die in een ver vooruitzicht liggen?’. Onmiddellijk treedt het brein in werking bij het woord tijdreiziger.

Een prachtig woord, iets wat we allemaal wel zouden willen kunnen. Door de tijd reizen. Niet voor niets fantaseren we over tijdmachines, die ons tot ver terug of vooruit in de tijd kunnen voeren, te beginnen met het boek Kruistocht in Spijkerbroek van Thea Beckman, een klassieker waar velen van ons mee bekend zijn, hetzij door het voorlezen of door het voorgelezen worden. Maar ook haar tegenknie: ‘De tijdmachine’ van H.G. Wells met een verhaal over het reizen naar de toekomst en vele andere verhalen of projecten waarin de mogelijkheden van het hebben van zo’n machine de fantasie-radartjes aan het werk zetten.

Edelkoort antwoordt het volgende: ‘Je moet aan de rand van de maatschappij staan om dingen te kunnen duiden. Je moet ruimte houden tussen jou en datgene wat je wilt snappen. Daarom is reizen (vertrekken) zo belangrijk: ‘Ik let op uitzonderingen, want de toekomst maakt zich kenbaar door ongewone mensen, dingen en gedachten, die eerst verdubbelen en dan als een explosie multipliceren.’ 

In de wereld van trendzetter begrijp ik het. Ongewone mensen hebben vaak uitzonderlijke gedachten die weer stimuleren tot nieuwe associaties en creaties. De kiem zorgt voor het verloop der dingen en als je er oog voor hebt om die kiem te zien dan is het mogelijk om te voorspellen welke kant iets opgaat. Soms zijn tijdreizigers de trendsetter zelf, door aandacht te vestigen op iets uitzonderlijks en ook telt mee dat de geschiedenis zich herhaalt. Het waarnemen schoeit op ervaring, inlevingsvermogen, observatie en deductie. Ik mijmer er nog even over door. Het blijft boeien, zo’n eigen tijdmachine, al reizen we op de keper beschouwd allemaal door de tijd.

Het hier en nu gisteren was er een van de onwillige werkelijkheid. De gordijnen op de gang moesten eraf. Helaas is het voile sleets geworden door het felle zonlicht op de ramen. De Sari-gelijkende gordijnen zijn van een prachtig oranje nu tot een wonderwel samenvloeien geworden van oranjegeel. Bijzonder. Natuurlijk had het een handwasje moeten zijn, maar door het goede uitpakken van de gordijnpartijen uit de kamers leek de wasmachine dit keer eveneens haalbaar. Het eraf halen van de gordijnen was het punt niet, maar de roede stak ook in het midden door een ring, dus met het opnieuw ophangen was het puzzelen geblazen. Dat lukte met vereende krachten wonderwel. Voor twee raampartijen stonden planten, de grote Yucca’s en een side-table met vetplanten en palm, daar verdween alles wat sleets was in de plooien en achter het groen. De derde raampartij was au naturel in volle vergane glorie te bewonderen. De oplossing bleek in ouderwets bij elkaar geraapte gordijnen samengebonden met het bandje van een afgeknipte panty.. Een oudhollands burgerlijk tafereeltje voor zolang het duurt, nood breekt wetten. Als nieuwe sari’s in de juiste kleuren zich aandienen kunnen we overstappen op iets anders.

Toen de klus geklaard was ging ik met bijenwas aan de slag om de kast in de keuken, een van bijzonder oude weerbarstige makelij, op te pimpen met een glanzend jasje. Als je door de oogharen heen kijkt lijkt het best wel wat.

Tijdens het theedrinken kwam er een brutale hagedis, iets groter dan de rest, achter ons langs sluipen. Voordat hij van het terras af de tuin in schoot, kon ik ‘m nog net vereeuwigen.

Ziezo vandaag de ramen buiten en dan zijn de hoognodige klussen geklaard, al houdt het nooit op. Maar je hoort ons niet klagen. De schoonheid ervan is pure weelde.