Met zijn grote hart en gouden handjes

‘Beschrijf iets positiefs wat een familielid voor je heeft gedaan’, vraagt wordpress aan mij en daar kan ik maar een antwoord op geven, ondanks alle andere goede hulp van allerlei andere lieve familie. Juist omdat het zo’n grote verandering was in mijn leven en het de broodnodige entourage gaf om geheel tot rust te komen na de woelige jaren van weleer.

Ik had een volkstuin. De oude had een tuin ernaast en een groot huis erop, maar ik begon met alleen een veld vol butsen en onkruid, gras en plastic zakken, door een vorige bewoner achtergelaten. Een en ander moest dus nog ontgonnen worden. Dat lukte met wat hulp hier en daar best. Ik wilde vooral ronde vormen in mijn tuin, zachte ronde vormen voor de bedden. Op dat moment was het leven daarbuiten al hoekig en scherp genoeg.

Van een kennis had ik hun schuurtje uit elkaar mogen halen samen met de oude en dat hout was met vereende krachten en de zonen en schoonzonen over de sloot geholpen. Ze lagen een winterlang onder een zeil en boden zo een uitstekende overwinterplek voor de ringslang die als dank zijn oude jas had achtergelaten. Op een dag kwam broerlief eens een kijkje nemen. Hij zag, mat en schatte in, bekeek het hout, de drassige grond en in zijn hoofd gingen allerlei radartjes aan de slag gebaseerd op werkervaring en kennis, die hij in de loop der jaren had verzameld.

De basis werden vier ronde kolommen gevuld met beton tot op het zand, daar zou het huis op kunnen blijven staan in die zachte veengrond. Iedere dag kluste hij, vaak in zijn uppie, soms met hulp, een prachtige fundering bij elkaar. Er werd een dag geregeld waarop de rest van de familie hun steentje, of liever gezegd hun latten kwamen bij dragen voor de opbouw, waarna hij weer verder kon met bedenken. Zo werd afgebroken schuurtje op het fundament de basis voor het huis. Daarna werkte hij gestaag door tot er tot in de details een hoogwaardig huisje stond, compleet met openslaande deuren, ruimte voor de ezel en een bedbank, een piepklein keukentje. Op maat gemaakte ramen en een kleine houtkachel.

Ik voelde me de koningin te rijk. Daar kon mijn grote klus beginnen. De sporen van het verleden een plek geven en verwerken in alle rust onder de appelboom. Die had ik van de kinderen gekregen en ze was met haar dubbele stam uitgegroeid tot een eigen versie van de appelboompjes van Vasalis, mijn lievelings-poëet, een aanzet voor de literaire tuin. Mijn lieve broer kwam nog wel eens langs om er even te genieten van een stukje rust, een stuk natuur en van zijn met eigen handen opgebouwde paradijs.

Toen het af was kwam er een groot feest voor allen die hadden meegeholpen om deze rijkdom te realiseren. Het huis werd aangekleed met mijn witte voile gordijnen die bij mooi weer opbolden uit de openslaande deuren, het toppunt van romantiek vond ik. Ach ja, die beelden in het hoofd. Ze zoeken allemaal een uitweg.

Daar op die plek kwam ik eindelijk tot rust. Stukje bij beetje, stapje voor stapje durfde ik het denkraam van alle dag, de chaos en de drukte, los te laten en leerde ik opnieuw de tijd te beiden.

Die kleine lap grond met dat door mijn broer vervaardigde huisje was de oase waar ik me in te drukke tijden spoorslags naar toe begaf. Even bijtanken, op adem komen, energie opdoen voor de volgende ronde. Een cadeau van grote waarde van die lieve broer met zijn grote hart en gouden handen.