In miniformaat

Aan onze skyline vanuit het slaapkamerraam is een kerstboom toegevoegd. En wat voor een! De grootste van Nederland en hij staat in IJsselstein, maar het lijkt of hij hier vlak achter de kantoren staat aan de weg van de Poort. Gezichtsbedrogje. De lampjes zijn echt en verlichten een Pyramide-kerstboom met een rode ster in haar top. Het is geen ster, maar het is gemakkelijk in te beelden. Je knijpt je ogen dicht en ziedaar, het sprookje is compleet.

Op de storm die vannacht rond het huis woedde vlogen de lampjes om de beurt even uit hun bocht en maakte dat het een verwaaide boom leek. Zodra de boom op haar plek staat is het kerst. Je kan er niet om heen.

Onze boom staat ook. Nou boompje. Een mooie bescheiden duurzame boom van ongeveer 1.35 hoog. Groot genoeg om op de met een goud/wit tafelkleedje bedekte Shrilankaanse olifant te zetten. Een eenvoudige kerst, hadden we bedacht. De hele middag hadden we muziek geluisterd waar we beiden van houden en gedanst, nou ja een soort van, op Santé, dat vrolijke lied van Stromae, die de ongeziene harde werkers daarmee in het zonnetje zet. Dienstmeisjes, vissers, kelners, schoonmaaksters. Onopvallende maar onmisbare beroepen.

Daarna trok ik de kleine boom haar mooiste kerstkleed aan van lichtjes, zilveren ballen, knijpvogels en vilten kabouters en engelen. Vrede op aarde is er bij lange na niet, maar hier zorgen het kaarslicht en de lampjes in de boom voor een kalme feeërieke sfeer. Tijd voor overpeinzing en bezinning, de juiste omlijsting voor een goed gesprek.

Sterren op het doek met Eus bracht de actrice Johanna ter Steege en drie totaal verschillende kunstenaars. Een mooi mens om te schilderen, dat zeker. Wat ik zou willen is stiekem een kijkje nemen in hun atelier, als ze daadwerkelijk bezig zijn hun portretten te verfijnen, want de eerste opzet wijkt altijd behoorlijk af van het eindresultaat. In dit geval hadden ze haar alle drie heel goed getroffen.

Daarna ‘Even tot Hier’, spitsvondig als altijd en vol satire, zodat er ook nog hartelijk te lachen viel. Meesterlijk vond ik het lezergamen en ik zag onmiddellijk mogelijkheden voor een groep op school. Daar kan ik natuurlijk alleen maar van dromen, maar ik hoop dat diverse docenten meegekeken hebben over de schouders van deze niet lezende jongeren. Breng het lezen naar ze toe in plaats van ze steeds verder te verwijderen door lessen vol nieuwsbegrip. Aandacht voor de tekst zelf en niet langer voor de signaalwoorden is de boodschap. Recht uit mijn hart gegrepen.

Wat een heerlijk avondje. Vandaag hebben de zussen en ik een verrassing voor iemand, die ik natuurlijk niet ga verklappen op voorhand. Altijd fijn om bezig te zijn met de voorbereiding. Het levert een ouderwets gevoel van verkneukelen op. Dat was er vroeger vaker. Bij het maken van de Sint-surprises bijvoorbeeld of in blijde verwachting van de nachtmis en vooral daarna het ontbijt in de donkere nacht, met vers brood op de kachel en de onalledaagse vleeswaren, zoals rosbief en rookvlees. Maar ook als er nieuwe schoenen gekocht mochten worden of een boekentas voor school. Zodra je het glanzende leer rook, wist je dat het goed was. Die eenvoud van blijdschap. ‘Een kinderhand is gauw gevuld’, zei men dan. Die kalme beleving, dat vredige gevoel. Een ander blij maken met iets kleins, een attentie of een handeling. De ware vrede in mini-formaat.