Zo is ware en oprechte liefde tastbaar

Dit was zo’n gevuld en rijk weekend, dat er geen gaatjes overbleven om te schrijven. Er is wel daardoor veel om over te schrijven. Op zaterdag was er eerst de verjaardag van schoonzus, waar zoals te doen gebruikelijk, een heerlijke ongedwongen sfeer heerste. Broerlief, die gek is op frituren en zijn gasten om de haverklap van hapjes voorzag, was behoorlijk op dreef. Ik had lief gewaarschuwd, want die avond hadden we een etentje met vier lieve vriendinnen en oud-collega’s van school en hun mannen.

Maar eerst de familie. Er was nog een stoel vrij tussen de oudste schoonzus en broerlief en lief kwam naast de jongste broer te zitten. Al gauw waren zij verwikkeld in de genealogie, die ze beiden als hobby beoefenden. Schoonzus was in haar element en helemaal jarig. Doorgaans werd er vrij luid en uitgebreid gesproken. Een gemoedelijke echte Utrechtse sfeer, niet in de laatste plaats door het dialect. Er kwamen wat ongemakken langs en wat wel en wee. Doorgaans zien we elkaar alleen op verjaardagen, dus valt er heel wat bij te kletsen. Tegen de tijd dat het tegen vijven liep gingen we weer, hartelijk uitgezwaaid.

Het oponthoud van de heenreis in gedachten, nam ik de sluiproute over de ringweg. Precies om half zes stapten we uit. Bij vriendinlief sloeg de warmte en de sfeer je al tegemoet. Heerlijk. De tafel was prachtig. Trots moest eerst het huis getoond worden, een bescheiden benedenflat, maar ruim ingedeeld. Ze liet trots haar atelier zien, waar ze, sinds alle kinderen uit huis waren, weer ruimte voor had. Ook was er een nieuwe keuken, van alle gemakken voorzien. Alle nieuwe snufjes zaten erin. Iets om van te dromen als je het vergelijkt met ons keukentje van de woningbouwvereniging. En voor het eerst in zijn leven had manlief, die zelf ook gouden handjes had, iemand laten komen om te stucen. Het resultaat was geweldig. Als kleur hadden ze gekozen voor zacht Turkoois, de lievelingskleur van vriendinlief. Al haar schilderijen waren ook in die kleuren. Zo vertrouwd.

De verhalen schoten over en weer samen met haar vertrouwde bulderende lach. Een voor een druppelden de anderen binnen en trots vertelden de lieverds bij een drankje, dat ze speciaal voor deze ontmoeting een kookcursus hadden gevolgd bij een zus van manlief. We zouden een Libanese avond hebben. De tafel kwam in een mum van tijd vol te staan met schalen en schaaltjes. Onze gastheer was sinds een paar maanden gepensioneerd en had er dankzij deze actie een nieuwe hobby bij, want het kokkerellen samen met zijn lief was hem goed bevallen. De verhalen en anekdotes vlogen over de tafel en de sfeer was warm en vertrouwd. Ook de mannen hadden het druk met elkaar. Gesprekken over Utrecht, over relaties, over het leven en de liefde, geen onderwerp werd geschuwd.

De gastvrouw had nog een verrassing voor ieder stel. Eerst droeg ze de mooie tekst voor van Bram Vermeulen, een van mijn lievelings-dichters/zangers: ‘De Steen’ een toepasselijke tekst over hoe ieder van ons van betekenis is voor anderen. Alleen al de wetenschap dat we allemaal, soms zonder het bewust te zijn, van belang zijn voor andere levens is cruciaal. Dat je een steen in de rivier bent, die er voor zorgt dat de stroming verandert is zo’n sterk en mooi idee. En wij, in het onderwijs, mogen schrijven op de aanvankelijk nog onbeschreven bladen van al die kinderlevens, die we onder onze hoede krijgen. Dat zorgt ervoor dat onderwijs een passie is.

Daarnaast had ze een flesje gevuld met liefde, in de lievelingskleuren voor ieder stel en een prachtig beschilderde gladde steen. Die van ons bijvoorbeeld was een dagpauwoog, gedetailleerd en precies, omdat ik er veelvuldig over geblogd had in Hongarije. Kijk met zo’n lieve geste kan de vriendschap natuurlijk nooit meer stuk. Wat voelden we ons met elkaar verbonden. Zo is ware en oprechte liefde tastbaar..