App van zus. ‘Gingen we mee naar kasteel de Haar’. Lief wilde, ondanks dat het een echt slot was, toch liever in zijn literaire middeleeuwen toeven, dus sprak ik met de zussen af en wachtte op half een, omdat ze me op zouden pikken. We hadden uitzonderlijk mazzel, want het was een keertje droog. Broerlief bleek ook in de auto te zitten.
Eigenlijk altijd weer een wonderbaarlijke ervaring. Zoveel schoonheid en interessante historische gebouwen om de hoek. Het kasteel kenmerkt zich door een weidse kasteeltuin compleet met rosarium en diverse waterpartijen en het is het grootste en meest luxe kasteel van Nederland compleet met een aantal bijgebouwen en een kerk.
Herfst kleurde het park in alle aardetinten die er maar zijn en ondanks de ietwat nevelige lichtval was het toch een oase aan kleur. Als bomenfluisteraar kom je bij al die enorme oude beuken en eiken wel aan je trekken. Ze delen eeuwen aan verhalen. Op het dode hout van sommige kale stammen zaten grote zwammen. We liepen het bos en het Engelse landschapspark rond, genietend van de grillige vormen, het zompige nat ontwijkend. Maar soms kwamen we er niet onderuit een nat voetje te halen of weg te zakken in het slik. Rietdekkers waren bij een tuinhuis het dak aan het vernieuwen, het oude riet ter zijde geschoven en de schoven nieuw riet op een slordige stapel klaar voor gebruik. De doolhof lieten we links liggen, maar het hertenkamp bezochten we, verbaasden ons over de zwarte edelherten met de enorme geweien, duidelijk afwijkend van de damherten en de reeën.
In de slotgracht lieten twee statige zwanen zich bewonderen en hier en daar zagen we een fuut en wat meerkoeten. In het rosarium waren nog de naweeën van een volop bloeiende zomer te zien. De weelderige beeldentuin vraagt om opnieuw een bezoek in de lente of zomer, als alles in bloei staat of in knop. Onze missie was niet het kasteel met haar imposante entree. We hadden heerlijk gewandeld en fijn bijgepraat. De gewoonlijke afsluiting bij ‘t Wapen van Haarzuylen bestond uit bitterballen en een drankje.
Met een binnenweg vermeden we de overvolle snelwegen en waren zo weer voor mijn deur. Dag lieve familie tot gauw. Lief had zich vermaakt met de robotstofzuiger die we van zoonlief hadden gekregen en waar de jongste zoon zijn technisch vernuft op had kunnen botvieren. Stoffie reed weer als een zonnetje en hapte moeiteloos stof. Gemak dient de mens.
De middeleeuwen waren nog alom in zijn hoofd aanwezig. Na de maaltijd ging ik op pad naar de leesclub, die bij een van ons thuis was. Warm onthaal. We hadden elkaar gemist. Allereerst ging het over de ondoorzichtige politiek en de keuze waar we straks voor stonden. Twijfel was er genoeg. Hoezo bestuurlijke veranderingen en waar zijn die dan te vinden. Moet je gaan voor een strategische keuze of voor waar je voor staat. Keuzes, keuzes.
Het boek Het Ongelukskind werd unaniem de hemel ingeprezen, helemaal omdat het een debuut was van deze Beatrice Salvioni en het al vertaald was in 28 talen en voor een tv-serie was uitverkoren. Filmrechten waren ook al gekocht. Het is haar heldere taal, de standvastigheid en eigenheid van een van de hoofdpersonen, de roerige tijden waar we ons in bevonden. Het Italië van 1936, met de opkomst van Mussolini en consorten, maar ook de sfeer die zo’n stadje opriep, de Leeuwenbrug over de rivier de Lambro in Monza die echt bleek te bestaan, de glooiende heuvels. Aan lyriek geen gebrek. Ook de rauwe kanten werden niet geschuwd. Zo dicht als men leefde bij het leven en de dood. Een boek dat lang blijft nazinderen.
De borrel daarna verdiepte zich in overpeinzingen over het middelbare onderwijs en de moeite die leerkrachten hadden met het enthousiasmeren van hun leerlingen. In mijn optiek streeft men teveel naar meetbare resultaten en is het vertrouwen weg in het lerend vermogen van de leerlingen zelf, die met schoonheid, kunst en cultuur, maar ook met ervaring en zelfondervinding veel sneller tot verwondering kunnen komen waarbij heel wat meer skills gemoeid zijn, dan men doorgaans aanneemt. Noem het geen leren meer maar ontwikkelen. Help kinderen bij hun eigen ontwikkelingen door te luisteren naar hun behoeften en maatstaven en niet volgens de opgelegde normen van ons, oudere generatie. Het is in mijn optiek het systeem dat de plank mis slaat en leerkrachten en leerlingen laat zwemmen.
Zo sparren en bomen met een fijne groep vrienden en vriendinnen is goud waard en vervult van die warmte rij ik in de donkere nacht naar huis.
Mijmeringen 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.