Even herfst te snuiven

We hadden met de kinderen van lief afgesproken bij De Groene Afslag. Buiten dat het heerlijk en bijzonder was om hen weer te zien en de lieve kleinzoon, was de locatie op zich al een hele beleving,

We vroegen naar de herkomst van het gebouw aan een van de piepjonge bedienden, die er rondliepen, omdat het veel weg had van een oud schoolgebouw. Het bleek vroeger een brandweerkazerne te zijn geweest en daarna werd het gebouw in gebruik genomen als asielzoekerscentrum. Intussen waren de muren van de diverse kamertjes eruit gesloopt en bleef er beneden een grote ruimte over, die volstond met de meest grappige bezienswaardigheden, veel groen en een heerlijke vegetarische kaart. De ruimte was zo duurzaam mogelijk in gebruik. Naar het toilet gaan was op zich al een must, om daar de boel te aanschouwen. Wasbakken vol planten, een wc-pot aan de muur. Beneden in de hal stond de grote Nessie van spijkerbroekenrestjes gestikt, die tot aan de eerste verdieping kwam en met zijn hoofd nieuwsgierig daar op de vide, een rondgang, keek.

Je kon er allerlei grappige kleine vergaderkamers in en ergens werd er een bijeenkomst over diabetes gehouden. Op de paarse klapdeuren naar de wc toe stond ‘Hé, niet zo duwen’, omdat je ze open moest trekken. Dat soort grapjes zaten overal verstopt, in de namen van de kamertjes, of in de aankleding ervan. Beneden was er een hele grote Chinese zaal, waarbij de ingang er uitzag als een Chinese pagode. Ik probeerde de vegetarische Soto uit, dat in een enorme soepterrine werd opgediend, zo een waar de lepel in kopje onder ging als je het los liet.

We hadden het boek ‘De Gorgels’ meegenomen voor kleinzoon. Een van de jongens die de bestelling op kwam nemen jubelde spontaan: ‘Dat was mijn lievelingsboek vroeger’. Een betere aanbeveling kan je je niet wensen.. Ze kenden het niet en hadden het nog niet. Kleinzoon is een pienter ventje van vier, die inmiddels drie talen sprak, want zijn moeder is een Braziliaanse, die een ijzersterk geheugen had, waar het zijn hotwheels betrof. Van wie hij ze gekregen had en wanneer en zodra er een miste, wist hij dat ook.

We moesten weer een half jaar bijkletsen en de gesprekken gingen over studie, opleidingen, herinneringen en op het persoonlijke vlak. Buiten scheen de zon uitbundig en liet de bomen schitteren in hun prachtige herfstkleuren, uitnodigend, alsof ze wilden zeggen:’Maak een lekker wandelingetje’. Regendruppels glinsterden aan de bladeren en gaven ze extra glans. Er bleken twee hangbuikzwijntjes in een buitenverblijf met een klein kot. Dochterlief kon er geen genoeg van krijgen, bleef aaien en schuieren. Schoondochter keek er met terughoudendheid naar en zoonlief trok twee vochtdoekjes te voorschijn voor de handen.

Voor dochterlief had ik wat boeken meegenomen, die hier nog lagen van school. Ze zit in het laatste jaar van de Zij-instroom Pabo en is muziekdocente. Een mooie gelegenheid om alles wat te verstoffen lag op een plankje, door te kunnen geven en ruimte te scheppen in de werkkamer.

Veel te vlug waren de drie uurtjes omgevlogen. Als er zoveel te vertellen valt, spat de tijd al rap uiteen. Warme knuffels voor iedereen. Dag lieverds, tot de volgende keer en dan misschien met alle kinderen, zowel die van lief als van mij. Dan mogen we wel een zaaltje afhuren, alhoewel er buiten enorme tafels stonden op het terras en de kinderen er vrolijk zouden kunnen spelen in de kleine ieniemienie speeltuin erachter. Heerlijk om elkaar te zien en tegelijkertijd even herfst te snuiven.