Aan de slag

Schoondochter had me uitgenodigd voor een tochtje door dat grote Zweedse warenhuis met aansluitend een drankje ergens op een mooie plek in Utrecht samen met de jongste kleinzoon. Dat hoefde ze geen tweede keer te vragen. Lief ging derhalve naar zijn broer in de Hoek, om die te helpen zijn dozen vol verleden door te spitten, waar hij sinds zijn permanente verhuizing mee bezig was. Het samenvoegen van twee huishoudens brengt een broodnodige opruiming teweeg als er één huis verkocht wordt. Met bus en trein ging hij spoorslags zijns weegs.

Ik haalde mijn lieve schatten tegen tweeën op. Het was natuurlijk mij niet om de boodschappen te doen, maar wel om al die gestolen ogenblikken, waarop ik knuffels en flesjes kon uitdelen aan de kleine pork. Hele gesprekken kan je met hem hebben, omdat hij zeer geïnteresseerd is in de klanken en je probeert na te doen met zijn mondje. ‘Uhhhh, prrrrr, ruhruh’. Het gemak waarmee mijn lieve aangetrouwde dochter met hem rondsjouwt en gewoon haar eigen leven weet te delen met de kinderen is zo natuurlijk en vanzelfsprekend. Ik kan er grote bewondering voor hebben. Hoe spastisch ik reageerde, vroeger, op de reacties van de buitenwereld. Daar heeft ze absoluut geen last van. Zij maakt haar eigen keuzes.

Er moesten een paar houten kistjes gehaald worden en een nachtlampje, dus liepen we de enorme afstand pratend over serieuzere zaken langzaam door. Het was maandag en daarom goed te doen. Vragen en raad over opvoeding, ideeën, gedachten passeerden. De kleine sliep in zijn comfortabele draagzak en droomde op de harteklop van zijn moeder. Om hem in slaap te wiegen mocht hij nog wat drinken uit de borst, die keurig verstopt bleef in de teddyberen zak. Er was toch veel veranderd vergeleken met vroeger. In een van de nieuwe tenten aan de Kanaalweg was er ruimte voor een versnapering, een verschoning van de kleine en kon ik met hem kletsen en een flesje geven, kietelen en liedjes zingen. In de lichte ruimte waren bijna geen andere bezoekers en later kwamen er nog meer moeders met hun baby’s . Een uitgelezen plek dus voor jonge ouders en voor dorstige fietsers op weg naar ergens.

Tijd vliegt als gezelligheid de overhand heeft en pas rond zessen stonden we weer voor haar huis. Zoonlief was al thuis en hielp met uitladen. Ze zouden pasta eten, maar ik had de jongste zoon beloofd te koken. Die was in de middag in ons huis bezig geweest met de aanpassingen op zolder, alles om er een knus optrekje van te maken. Alleen maar goed, want dat zette mij aan om versneld op te ruimen, iets wat ik steeds voor me uitgeschoven had, omdat we er niet meer hoefden te zijn. Nu zou de ruimte weer volop gebruikt worden.

In het halletje boven staan de verhuisdozen opgestapeld en wij laveren er tussendoor. Het is maar tijdelijk, want morgen komt het grof vuil langs om alle overtollige zaken op te halen. Ik probeer er wel een beetje de hand in te houden, want de opruimwoede van zoonlief mondt vaker uit in een ‘weg-is-weg’ en ‘opgeruimd staat netjes’.

De oude boekenkast moet leeg. Er kan veel naar de kringloop, maar er staan ook nog dagboeken, schriften met gedichten en verhalen en ‘antieke’kinderboeken in, die ik ooit met verve heb voorgelezen aan mijn eigen kleintjes.. Dergelijke zaken sorteer ik liever zelf. De kast is misschien voor een van de andere kinderen, want die is ooit, in 1980, door hun vader eigenhandig van steigerhout en vloerdelen gemaakt en heb ik jaren van het ene naar het andere huis gesleept. Goed om er doorheen te spitten.

Vandaag wacht eerst de tuin. Het belooft goed weer te worden en ons eigen stukkie grond is hard aan een stevige aanpak toe. Er gaan weer twee accu’s mee. Tegelijk kijken we deze week uit naar een nieuwe maaier, die minder snel zal afslaan. Dochterlief wilde samen met ons doen, maar dat hoeft niet. Wij schaffen hem aan en zij hebben eveneens het vruchtgebruik. Na die Europa-reis kunnen ze hun centen wel ergens anders aan besteden, besluiten Lief en ik. Hup in de benen en aan de slag.