Gemak dient de mens

In de vroege ochtend maakten we ons op voor wat een drukke en emotionele dag zou worden De, lang naar uitgekeken, thuiskomst van onze vier globetrotters. Er was een heel plan gemaakt. Zoonlief haalde taart, de slingers, boodschappen om de eerste dag te overleven en bestelde een vegetarische rijsttafel voor twee personen bij de hun welbekende Indische toko, ik zorgde voor een mooie bos bloemen en de taart. Alles uit naam van beider families. Franse dochterlief en schone zoon hielpen de jongste en zijn lief om al hun spullen naar ons huis te verkassen en ze poetsten gezamenlijk het huis aan kant.

Ondertussen werd alles versierd, bloemen en cadeautjes op tafel en kaarten klaar gezet. We verstopten ons in de keuken, telefoontjes op film en foto in de aanslag en giebelend om de geluiden die we hoorden. De kinderen waren onder de indruk, jongste kleindochter sliep heerlijk door alles heen en de allerjongste kleinzoon keek met grote ogen vanaf mijn schoot naar het tafereel dat zich ontvouwde.

Toen kleindochter als eerste binnenstapte en vlak daarna haar vader klonk er een luid ‘Welkom thuis’. Omhelzen, vasthouden, nog een keer omhelzen, knuffies voor de kinderen, warm en dankbaar dat we waren dat ze weer heelhuids thuis waren gekomen na al die maanden. En natuurlijk was iedereen oneindig trots op hen. Taart en baby-geknuffel, tranen en een vol gemoed, maar ook opgewekt gebabbel, uitwisselen van de laatste loodjes en na allemaal weer geland te zijn, tijd om ieder zijns weegs te gaan.

We hadden ons ‘s morgens gehaast om klaar te zijn voor de komst van zoonlief en zijn lief. Hij zou alle spullen brengen. Tijdens het wachten op hem had ik de roos en de kleine maar fijne bloemen van het Chinese lantaarntje vereeuwigd. Ze bloeit voor het eerst in al die jaren. Toen het een en ander te lang ging duren belden we dochterlief, die in het huis van de globetrotters aan het poetsen was. Ze hadden al een paar keer gereden en het in de schuur gezet. Niets van gemerkt en goed hoor, dan konden wij eindelijk bloemen halen en een kaart en nog een klein welkomstcadeau uitzoeken.

Dat werd een boek vol weetjes en bijzonderheden om op safari door de eigen stad te trekken: Prentenboek Utrecht met teksten van Brigitte Nieubuur en illustraties van Ellen de Bruijn. De bloemenwinkel was gesloten, de volgende, een wijk verderop, ook, maar eindelijk, driemaal is nog altijd scheepsrecht, konden we een mooi groot plukboeket als welkomstgeschenk meenemen. In de straat waar ze straks de caravan en de auto moesten stallen had zoonlief een plek gevrijwaard, middels twee terrasstoelen met een lint ertussen. Slim. Het vouwgordijn werd dicht gedaan om de verrassing nog groter te maken. Ze wisten niet dat we als familie er allemaal zouden zijn. Toen de vlaggetjes arriveerden en de taart en de boodschappen konden we verder met de aankleding. Het zag er feestelijk uit. Kaarten met lieve woorden, vlaggetjes beschreven met welkomstteksten.

Na een stief uurtje hadden ze het rijk alleen en rond zessen konden ze smullen van de bestelde rijsttafel, iets wat ze het meest gemist hadden, dus een uitstekende keuze. Bovendien hadden ze vast geen zin meer om te koken. Gemak dient de mens