Prachtige horizon

Augustusnachten, ik hou ervan. De ramen zijn beslagen en de kamer kermt om frisse lucht. Of is het mijn eigen benauwdheid. Ik zet ze op een kier. Drie uur en de gedachten stormen af en aan in flarden binnen. Ik hou mijn ogen dicht, want dan rust je ook uit, wist onze moeder al te vertellen. Ze had er zelf bij tijd en wijle last van. Af en toe glijdt er een koude luchtstroom langs mijn wang. Lief droomt de slaap der onschuldigen. Het huis ademt stilte.

Gisteren kwam zoonlief met een interessante vraag. Of hij me iedere dag een vraag mag stellen, waar ik dan zelf het antwoord voor opschrijf. Tenminste, dat laatste hadden we samen bedacht. Ik ben beter met geschreven taal en weet het dan meer vorm en inhoud te geven. Goed plan, vonden we beiden. Anders blijven onwetendheden later als een wolk om je heen hangen, kan ik uit ervaring spreken. En dan had ik nog wel een moeder die er in haar laatste jaren een dagboek op nahield. Een enkele keer liet ze daar ook haar ziel uit, maar vaker ging het over de problemen die opdoemden door mijn vader zijn ziekte en schreef ze ook heel bewust voor ons, de kinderen.

Ik schrijf ook heel bewust voor de kinderen, maar ‘mijn hart ligt op de tong’, zoals het spreekwoord placht te zeggen. In al die tijd heb ik vaak gedacht dat dit bloggen in mijn lange periode van alleen-zijn vooral als uitlaatklep diende. De verhalen die je zou delen met een partner. Dat ik het derhalve ook wereldkundig kon maken. Bovendien is delen helen. Ook dat heb ik aan den lijve mogen ondervinden. Woorden, en vooral als de juiste jou vinden, bieden troost en halen de druk van de ketel.

Gisteren liepen we, na het planten water geven bij dochterlief, het Centraal museum binnen. Er was een tentoonstelling die ‘Bezoek aan de Horizon’ heette. Diverse kunstenaars hadden hun gedachten laten gaan over hun eigen horizon en hun eigen reis door het leven. De diversiteit was groot. Naast kunstenaars die geïnspireerd raakten door de Italiaanse landschapsschilders waren er moderne versies daarop, maar ook een enorm wandkleed, sculpturen, waarvan een levensgrote prikkeldraadversperring waar je doorheen mocht lopen, een tegeltableau waar overduidelijk de opkomende zon centraal stond en een zelfgebouwde houten auto op gas, aangedreven door een houtgasgenerator, waarmee de kunstenaar vijftien landen had doorkruist.

Naar aanleiding daarvan verdiepten we ons thuis wat verder in de kunstenaar, die ook met een zelfgemaakt vliegtuigje naar Kenia was gevlogen en die in een film van meesters van Holland vertelde over zijn ontmoetingen die op zo’n reis het meest waardevol bleken te zijn. In zijn achterhoofd zat altijd de wijze opmerking van iemand: ‘De lucht is overal hetzelfde’. En zijn grootste vijand was de angst in zijn eigen hoofd. Alleen al bewust daarvan te zijn, helpt om het tegen te gaan. Dat laatste onderschrijf ik. Vaak is de angst groter dan de gebeurtenis. Muizenissen, zoals die waar je wakker van kan liggen, drijven vaak op het ‘Wat…Als’. Zodra je dat in de gaten hebt, zijn ze al getackeld. Vroeger zei men: ‘Geen zorgen voor de dag van morgen’.

Na alle opgedane indrukken tekenden we ons eigen landschap op een klein vierkant paneeltje met pastelkrijt of intuïtief via kleurgebruik en wandelden we na een glaasje op de valreep richting ons witte Truusje die buiten de Singel geparkeerd stond. Door de Agnietenstraat, langs de vrijwoningen van de Kameren van Maria van Pallaes, de Tolsteegsingelbrug over naar het Hieronymus waar de herinneringen uit het verleden op kwamen dagen, omdat we eens per jaar daar de Salesianen van Don Bosco bezochten. Nu waren er schitterende appartementen gekomen in het statige gebouw.

Lief trakteerde op een kookloze avond met een eenvoudige maaltijd bij de Chinees. Onverwachts de dag met onze eigen prachtige horizon.