Een wens voor ieders geluk

‘Strik je je veters, struikel je nog over je gedachten‘ las ik op de social media, een Loesje-spreuk die zoals altijd te denken geeft. Het zou een mooi nieuw spreekwoord kunnen zijn. Iets in de trant van ‘Heb je al je zaakjes op orde, is er altijd wel iets dat dwars ligt’ of ‘als alles gladjes verloopt zorgt je hoofd wel weer voor vuurwerk’. Je kan het mooie Nederlands er ook aan aflezen. Strik en struikel is een combinatie om jaloers op te zijn. En dat op de hele vroege ochtend.

De pimpelmezen zijn terug. Duif en kauw waren er al, omdat ik voer had meegenomen uit het tuincentrum en het op de voederplank had gestrooid. Die grote knapen zorgen er voor dat de kleintjes zorgvuldig hun tijd kiezen. Daarom had ik wat voer in de oude vogelkooi gestrooid, daar konden ze met gemak doorheen vliegen terwijl die grote snavels er meer moeite mee zouden hebben.

In de app beelden van onze globetrotters in Berlijn, die druk de voortent aan het leegtrekken waren, omdat er een overvloed aan regen was gevallen in de tijd dat zij de stad bezochten. Het kon ook haast niet uitblijven, want de buien van gisteren hier trokken verder richting Duitsland en namen in niets af als je de radarbeelden moest geloven. Ik moest denken aan de Spaanse vakanties van lang geleden, toen we op een camping in Tarragona in een dalletje stonden met onze grote logge tent en er ook een puts hemelwater naar beneden kwam. In de vroege ochtend dreef broer op zijn luchtbed bijna naar buiten, in mijn verbeelding deed hij dat ook echt. Die plas werd steeds groter naarmate de jaren vorderden. Verhalen worden sterker als ze lang op de plank blijven liggen en steeds weer worden afgestoft. Dat is het leuke van belegen herinneringen.

Broer en zus zijn jarig, de tweeling. Ze waren eigenlijk er de oorzaak van dat ik helemaal niet had verwacht een tweeling te krijgen, want naar de volksmond werd een dergelijke heuglijke gebeurtenis een generatie overgeslagen. Niet dus. Toen ik in de 26e week hoorde dat de dokter er niet meer van kon maken dan twee viel ik bijna van mijn stoel. Ze werden een maand te vroeg geboren dus moesten we alle zeilen bij zetten om op tijd een babykamer klaar te hebben. Daarna was het een groot feest met veel bezoek, ook van volslagen onbekende familieleden. Van de geboorte van broer en zus kan ik me niet veel meer herinneren. Toch was ik al zeven jaar. Hoe werkt zo’n geheugen toch.

Gisteren bij zomergasten was er een indrukwekkend gesprek tussen Arib en Theo Maassen. We krijgen steeds meer bewondering voor deze man, die op een aimabele manier zijn gast de ruimte geeft en over een goed luisterend oor beschikt. Ischa Meijer en Annie M.G. Schmidt kwamen langs in een fragment en daarbij had ik een aanval van nostalgie naar de goede oude tijd, toen humor en kwinkslag zonder haken en ogen door konden. De luchtigheid waarmee Annie aangaf dat ‘dit’ er maar uitgeknipt moest worden. Iets waar ze later schouderophalend op terug kwam. ‘Ach, laat maar doorgaan, wat kan het me ook schelen’. Kundige mensen alle twee. Een ander fragment ging over de onderdrukking van de vrouw in de tijd van het dictatoriale regime van koning Hassan ll. Deerniswekkend hoe het recht op leven geschonden werd door diens wetten en de handhaving daarvan tot in lengten der dagen.

De boodschap die Arib uit haar harde levenslessen trok komt niet overeen met de beschuldigingen en aantijgingen in de politiek. Heel even lichtte ze een tipje van de sluier op, zodat we een glimp van deze voor haar pijnlijke ervaring konden vangen. Theo omzeilde de druk die er op lag en een eerlijke en oprechte avond werd afgesloten met een fragment uit Les Indes Galantes van Rameaux en daarmee met de juiste boodschap. Een roep om vrede en een wens voor ieders geluk.