Als je er maar een tandje bij zet

Een regenachtige dag smeekt om een stoofpot. Vlak daarvoor gelezen dat vleesvervangers ook niet altijd gezond zijn en dat je ze ook niet nodig hebt als je maar een balans aanbrengt in bonen, noten, groenten en eventuele zuivelproducten als je vegetariër bent. Derhalve op zoek gegaan naar zo’n heerlijke aubergine/linzen-stoofschotel aangevuld met boterbonen, tomaat, olijf, verse oregano en rozemarijn. Zo’n stoofje is tenminste in ongeveer drie kwartier klaar met linzen uit blik en anders ietsje langer tot de linzen gaar zijn. Lief vond het heerlijk en bleef niet door eten, maar bewaarde de rest voor deze dag omdat dat een nog lekkerder potje beloofde te zijn met die ingetrokken kruidensaus. Zilvervliesrijst erbij en weer klaar. Smullen maar.

Zoonlief had ons van de week gewezen op die ene supermarkt die net iets goedkoper is dan alle andere. Ik kan weliswaar niet alle producten krijgen, maar daardoor sla je aan het improviseren en dat levert vaak een onverwacht lekkere maaltijd op. Door Verweggistan heb ik dat wel geleerd. Met Indiaas eten kom je er nog wel een beetje, maar een lekkere boemboe voor het een of ander in je oosterse maaltijden is goed zoeken. Natuurlijk neem je wat mee van hier, maar tja, als de sambal op is, dan ga je ‘m toch zelf maken en straks de pepers ook nog verbouwen, durf ik wedden.

Straks zijn de vijgen aan de beurt. Dus sprokkel ik al verschillende bereidingswijzen binnen, buiten de onvolprezen jam en chutney’s. Als ik denk aan vorig jaar en hoe die grote vruchten met een enorme plof op het terras vallen en kneuzen, hoop ik dat we nu precies op tijd komen. Ik denk het wel. Zo ontdekte ik ook dat walnoten met vijgen en blauwe kaas of geitenkaas een goede combinatie is. Leuk. Ik kijk er naar uit om ermee te experimenteren.

Gisteren hebben we genoten van een herhaling van een aflevering van de Verwondering met de sympathieke Paul Haenen. Het meest opmerkelijke dat hij vertelde, was over de momenten in de tijden dat hij niet kon slapen en zich herinnerde wat zijn typetje dominee Gremdaat dan pleegde te zeggen in de toespraak, die hij iedere avond als een soort epiloog hield, tijdens Corona. Iets in de trant van: De essentiele problemen komen vanzelf wel terug. Laat de problemen van je afglijden. En…’Wat lig ik hier lekker en wat is mijn bed lekker warm’. Dan lukt het om in slaap te vallen.

Hij had nog een lumineus idee voor de tweede kamer om een ‘Dag van Begrip’ in te stellen. Geen enkele negatieve opmerking meer, maar bij de interruptie alleen maar met complimenten strooien. Ik zag het plotsklaps heel beeldend voor me en bedacht me dat het een goede manier zou zijn om mensen bewust te laten worden van de tactloosheid waarmee sommige dingen gezegd werden en welke mogelijkheden er zijn om het positief te verpakken. Daar zette hij ook een dag van onbegrip tegenover, een hele dag lang en zo over de top dat je er misselijk van werd en echt weer zin had in een ‘gewone’ dag. Heerlijke humor met een ware ondertoon. Het zijn de groten der aarde, die dat kunnen bewerkstelligen. Het is de filosofie van een goed kinderboek, waar ik hetzelfde in terug kan vinden. Alles op een speelse en verfijnde manier om mensen er op te wijzen dat alles vriendelijker kan. Als je er maar een tandje bij zet.