Het mag wel wat minder allemaal

Foto’s bewerken vreet tijd. Voor je het weet is de halve dag alweer voorbij en heb je voor je gevoel nog niets gedaan. Nou ja, albums maken van de verschillende dagen van onze zussenvakantie. Onmiddellijk loop je weer op ontdektocht door het Limburgse.

Lief zegt dat het een zinvolle besteding is van de tijd, dus niets doen bestaat niet. Of je bent bezig in je hoofd of je handelt en of dat nou binnen een kleine marge is of niet, dat maakt niet uit. Schrijven vindt hij ook een bezigheid, maar omdat het lijf vrij passief is valt het voor mij onder het kopje:’Niet actief’. Net als het mijmeren zelf. Dagdromen noemde mijn moeder het en daar moesten we dan vaak mee ophouden. ‘Ga liever iets doen’ heette het dan. Er staan momenten en gezegdes in het geheugen gegrift die op de gekste tijden weer boven komen drijven. Deuren der herinnering. Zo ook deze.

Handhaving reed net door de straat. Opmerkelijk hoe alert we er direct op reageren. Waarom, voor wie, wat zou er gebeurt zijn. De familie in dat huis heeft ze vaker op bezoek. Als ze het huis verlaten valt de straat weer stil.

Code geel is vandaag voorspelt. Buurman vond het onzin, tegenwoordig is alles code alarm, nergens voor nodig. Vroeger had je ook onweer en dan was het niet meer dan dat…Brom, brom, brom. Hij had voor deze week wel eieren voor zijn geld gekozen en was uit zijn volkstuin, waar hij ook mag overnachten, teruggekomen. De arme buuf moest heel veel tassen naar boven sjouwen omdat hij minder valide is. In de laatste vuilniszak zaten bonen, boterbonen, groene en rode. Trots liet ze ze zien. Dat betekent invriezen of inmaken.

Gisteren was het plantjesdag. Water geven bij dochter thuis, die in Frankrijk vertoeft. Alles stond er nog fris en florissant bij. Gelukkig maar.Toen we er waren belde ze net. Ze hadden het heerlijk gehad en omdat de kinderen bij Oma in Frankrijk kunnen blijven kunnen zij samen nog drie dagen op stedentrip naar Florence. Dat is boffen. Ze had met onze globetrotters gesproken en het weer was bij hen net als hier. Nat, natter, natst.

Gisteren hebben we een hotel geboekt in Beieren voor de heenreis naar Verweggistan, begin september. Soms kan ik zo naar de hof en de tuin verlangen, Eerst is er nog deze maand met allemaal spannende gebeurtenissen. Over twee weken komen onze wereldreizigers terug en er is een reünie van de kleuterkweek. Iemand neemt de bladmuziek mee van Piu non si trovano van Mozart, dat ons lievelingslied was destijds en tweestemmig gezongen kan worden. Officieel driestemmig, maar tja, de baspartij ontbrak. De muziekdocent, mijnheer Spaan, kan tevreden zijn. Tekst en melodie zijn er ingebrand en zal nooit meer vergeten worden.

Verder is het natuurlijk een beetje aanlummelen met dit weer, dat niets toelaat. Fijn dat we nog zoveel zon vorige week hebben gezien. Daar kan ik lang op teren. Ik heb ook de rust nog niet om aan het lezen te slaan. Daar moet ik wel aan beginnen. Drie van de aangevraagde boeken zijn niet binnengekomen. Vermoedelijk omdat het vakantietijd is. Drie zijn er wel, dan kunnen er wel twee oude klassiekers bij. We zullen zien. eerst verder met de foto’s, de herinneringen en de bijbehorende verhalen. Mondjesmaat voeg ik ze toe in onze gesprekken. Lief heeft het heel goed gehad met broer en schoonzus in de Hoek. Hij is naar de Maasvlakte twee geweest per boot en ze hebben ook de enorme Mall of the Netherlands bezocht in Leidschendam. Dat consumptie’paradijs’ was overweldigend. Zeker als je net aan het minderen bent. Een tikkeltje soberder kan geen kwaad, filter ik uit zijn verhalen. Zo is het. Het mag wel wat minder allemaal.