Langzaam maar zeker

Laat wakker, half negen is voor mij bijna middag. Normaal zat ik hier om een uur of half zes beneden, om in alle stilte het huis horen te ontwaken. Nu is tot mijn grote verbazing mijn jongste zusje al wakker en kijkt naar programma’s als de Verwondering op haar laptopje. Dus ik schrijf nu dwars door een interview heen van Paul Haenen en Annemiek Schrijver. Een boeiend verhaal over zijn coming out, dat in de jaren zestig nog steeds gezien werd als iets wat wel weer overging als je het maar negeerde. Hij werd er als 18-jarige depressief van. Een boeiend verhaal, maar wel moeilijker concentreren op ons eigen nietige verhaal. Het is al lastig om tussen de regels door te lezen, maar tussen de regels van een verhaal door schrijven is nog veel moeilijker.

Vandaag is de laatste dag. We hebben besloten om niet meer terug te komen als we met z’n vieren op verjaardagsvisite bij het kleinkind van een van ons in Nieuwegein gaan, omdat het onzin is om voor één nacht terug te rijden, omdat we de volgende dag alweer om tien uur er uit zullen moeten.

De dag van gisteren was letterlijk en figuurlijk in het water gevallen. Eerst een bezoekje aan het Duitse stadje Straelen, een klein stadje met een groot plein, waar realistische beelden staan of zitten in gesprek met elkaar. De winkeltjes waren aardig maar niet bijzonder. De verkoopsters zijn altijd een tikje argwanend als we met z’n vieren binnenkomen zeilen en ons verspreiden over rekken kleding en planken met schoenen. Alles moet bevoeld en bekeken worden en meestal gaat er een van ons wel weg met een aankoop, maar toch. Verhoogde waakzaamheid geboden.

Na een heerlijke lunch, flammkuchen voor drie van ons, voor mij een heerlijke goulashsoep in een beetje verschraald restaurant, vergane glorie ten voeten uit, reden we naar een volgend dorp onder een inktzwarte wolkenpartij, die zich omkeerde en uitstortte boven onze hoofden in een vervaarlijk gerommel en door bliksemschichten achtervolgt. Met een been buiten de auto om te gaan shoppen, bedachten we dat dat onzin zou zijn. De weersverwachting was tot negen uur dit soort heftige buiten, dan maar door naar de volgende stad. Sevenum, de zon tegemoet. Voor de tweede en laatste keer het pondje over bij Broekhuizen. Daar lagen de twee Maasrestaurants verleidelijk in de zon. Dan toch maar bezweken en een heerlijke borrel met een kaasplankje en kennelijk precies tussen twee buien in want daar kwam de volgende kist met zure appelen dreigend naderbij.

De plannen werden snel bijgesteld, friet en lekkers bij de snackbar in ons dorp en thuis een film ophalen om lui en hangend op de bank bij te komen. Die ochtend waren mijn enkels tot potsierlijke dikte over mijn schoenen gezakt en ik had er de hele dag een intens moe gevoel in gehad, dus ik vond het heerlijk. Voetjes op een kussen en even niets meer, geen eten, geen drinken maar een film, die redelijk spannend maar ook heel vreemd en op het eind heel wreed was. Wonderlijk psychologisch geweld. Iets voor een keertje en nooit meer.

Zo komt er een einde aan onze zussenweek van dit jaar samen. Van alles wat, fijne gesprekken, hilarische voorvallen, knusse sfeer, kunst en cultuur, winkels bezoeken, prachtige natuur ontdekt. Het is zeer waardevol en de moeite waard. Zo verschillend als we zijn we zouden het allemaal voor geen goud willen missen. Hier en daar een beetje water bij de wijn, oren te luisteren leggen en geloven in de warme sfeer die daardoor ontstaat. Zoiets lukt alleen als je je open kan stellen en iedereen de ruimte kan geven. Dat gaat niet van de ene op de andere dag, maar daar groei je in, langzaam maar zeker..