Om stilletjes na te genieten

De zussen houden van uitslapen en door alle bezigheden overdag is dat ook geen overbodige luxe, maar mijn biologische klok tikt eigenwijs haar eigen deun, dus zit ik in de vroege ochtend rond zessen in de woonkamer aan de keukentafel. Zicht op de pinda’s en het bijna lege potje vogel-pindakaas, waar het nu angstvallig stil blijft op de roodborst na die de boel even komt inspecteren. De vinken zitten onder de rododendrons en lopen daar ijverig heen en weer. Duif roekoert zijn ochtend wakker. Er is koffie.

Ik bekijk de vele foto’s die ik gisteren geschoten heb, omdat we naar Arcen gingen en, na een handvol winkeltjes en een uitgebreide lunch met een ijsje toe, hadden we ons richting de kasteeltuinen begeven. Pas toen we daar aankwamen, begrepen we dat er wel een hele dag aan besteed had kunnen worden. Wat een wonder van schoonheid. Er was van alles wat. Een flink rosarium, een beeldentuin, een Oosterse watertuin, een meer waar een soundscape van Egbert Derix als grondtoon diende, het ‘Lommerrijk’ dat was een stuk bos met heerlijke oude boompartijen en ruine-muurtjes, patio tuinen, mediterrane tuinen, italiaanse tuinen, het is teveel om op te noemen en was zeker ook teveel om alles uitgebreid te bekijken. Omdat de zussen er de kuierlatten in wilden zetten, had ik allang besloten mijn eigen weg te bewandelen. Dus zat ik een half uur op een bank helemaal alleen naar de prachtige muziek van de soundscape te luisteren, terwijl vanuit de vijver een door vernuft opgetrokken nevel zich verspreidde of afnam, al naar gelang de sounscape vorderde. Lieflijk en de woorden en zinnen die er tussendoor geroepen werden, doelden op het kleine geluk dat overal te vinden was, zolang je er maar even stil bij staat.

Het was helemaal een feest om alleen met mijn gedachten door die prachtige tuinen te lopen. In de paalhuizen van het Oosterse waterrijk werd sfeervolle Chinese muziek gespeeld en als je in het huis stond en door de eenvoudige houten luiken keek zag je rondom de harmonie, opgewekt door de prachtig aangelegde beken en waterpartijen. Iets verderop was een enorme volière en toch vond ik het het enige minpuntje in deze uitgebalanceerde omgeving. Iedereen moest vrij mogen zijn, ook vogels, van welke pluimage dan ook.

Steeds kwam ik de zussen weer tegen. Deze omgeving was niet geschikt om er door heen te ‘marsen’. Er was eenvoudigweg veel te veel te aanschouwen. Overal stonden beelden tussen met een speciale betekenis of passend in de opgeroepen sfeer. Voor het eerst van mijn leven aanschouwde ik een schitterende sequoia, waarbij ik het niet kon laten even contact te maken met de eeuwenoude bast van deze mammoetboom, die alleen al door het bestaan garant stond voor de kracht van moeder aarde en haar natuur.

Tegen een uur of vijf had ik al mijn kruid verschoten. Het bankje voor het kasteel leek me de aangewezen plek om nog een schetsje te maken tot de zussen klaar zouden zijn met het bezoek aan het kasteel zelf. Changement de decor op het laatste nippertje. Eerst even wat drinken, dan het kasteel in, maar dat was zelfs teveel voor de anderen, dus ging de jongste alleen, die daarna bijna onmiddellijk door een roerige stem er op opmerkzaam werd gemaakt dat het kasteel om zes uur ging sluiten en ieder zich naar de uitgang moest begeven en dat in drie talen.

Met de boodschappen en een eenvoudige tosti besloten we de dag. Zelf was ik een kimono rijker en droeg ik de impressies van deze prachtige ervaring met me mee, versterkt door de foto’s en de filmpjes in mijn telefoon. Om stilletjes na te genieten.